317 



de centrale massa nog niet verdeeld is, aan hun animale zijde 

 begrensd worden door de klieviugsbolte. De afmeting in deze 

 richting stijgt bij die enkele blastomeren, waarbij dit het geval is, 

 tot 2000 /x, maar over het algemeen is de grootte geringer: zij 

 daalt soms tot 1000 /a. 



Ik wees reeds op de losse ligging der micromeren ten op- 

 zichte van elkaar, waardoor de klievingsholte bestaat uit een 

 doolhof van gangen en holten, welke in wijde verbinding zijn of 

 communiceeren door nauwe spleten. Slechts op een twintigtal 

 coupes vinden wij een grootere ruimte, over haar grootste lengte en 

 diepte ongeveer 800 ^ metende; zij ligt zeer asymmetrisch ten 

 opzichte van de hoofdas, zoodat een harer wanden de dikte heeft 

 van enkele (2 of 3) blastomeren en de andere ongeveer 10 — 12 

 cellen dik is. Haar dak wordt soms gevormd door slechts één 

 micromeer. De kleinste micromeren vormen de animale pool; 

 langs den eiomtrek naar de vegetatieve gaande, ziet men hun 

 grootte zeer langzaam toenemen, totdat men plotseling stuit op 

 een veel grooter, een overgangsblastomeer ; na 1 — 4 dezer cellen 

 bereikt men nog boven den aequator, het gebied der macromeren. 

 In het inwendige van het ei heerscht natuurlijk dezelfde toestand, 

 met dit verschil, dat micromeren en overgangsblastomeren onder- 

 ling en van elkaar op vele plaatsen gescheiden worden door 

 deelen van de klievingsholte. Dikwijls is duidelijk zichtbaar, 

 dat de toppen der macromeren, welke tot aan de klievingsholte 

 reiken en den bodem er van vormen, op het punt staan afgesnoerd 

 te worden; is dit geschied, dan vormen zij de overgangsblasto- 

 meren, die op den bodem der klievingsholte liggen, en door 

 volgende deelingen op de grootte der micromeren gebracht worden. 



Epitheelachtig zijn slechts sommige aaneensluitende oppervlakkig 

 liggende micromeren gerangschikt, maar een duidelijk, samen- 

 hangend oppervlakte-epitheel is in dit stadium nog niet aanwezig. 

 De kernen der blastomeren zijn meer of minder gemakkelijk 

 waarneembaar, naar gelang zij zich bevinden in micro- of in 

 macromeren. 



In de eerste wordt haar plaats duidelijk gekenmerkt door een 



