318 



zeer grooten, volkomen dooiervrijen kernhof, zooals wij dien hebben 

 leereu kennen bij ei B 3 en B 1 ; nam echter de kern daar onge- 

 veer de hoogste plaats van deze met plasma gevulde holte in, 

 hier bevindt zij zich altijd in het centrum van den kernhof. 



In een micromeer, waarvan een zijde aan de eioppervlakte ligt, 

 en welks lengte 190 ^c en welks breedte 130 y. bedraagt, is de 

 kernhof ovaalvormig met assen van 77 y. en 58 y,, terwijl de 

 kern, die in een rustperiode verkeert, een diameter heeft van 

 23 y. Een auder, dat niet door de oppervlakte begrensd wordt, 

 en 190 fc lang en breed is, bezit ook een kernhof van 77^ 

 middellijn en een rustende kern van 33 y, diameter. 



In de overgangsblastomeren is de kernhof relatief, en dikwijls 

 ook absoluut, veel kleiner. In een dergelijke cel, die 350 ft. lang 

 en 310 u breed is, meet de kernhof ook wel 77 y in diameter, 

 doch de kern erin heeft een middellijn van 45 y,; een ander, 

 640 y. lang bij 320 ft breed, heeft een kernhof van 110 y, lang, 

 77 y, breed, en een kern van 57 ft, diameter; in een 3 cle van 

 800 ft diameter, meet de kernhof 57 ft. en de er in liggende kern 24 ft,. 



liet laatstgenoemde geval is reeds een overgang naar den 

 toestand der macromeren, waarvan de kernen moeilijk te vinden 

 zijn, doordat zij zonder noemenswaardigen kernhof tusschen de 

 dooierkorrels liggen. Zoo is b.v. van een er van de kernhof 80 ft, 

 lang en 40 y breed, terwijl zijn kern 70 bij 25 ft. meet. 



Het komt mij voor, dat de kernhoven der micromeren veel 

 dichter met protoplasma gevuld zijn dan die van de macromeren, 

 terwijl de overgangsblastomeren ook in dit opzicht een tusschen- 

 stadium vormen. 



Een groot aantal der kernen is in een of ander deelingsstadium ; 

 vooral bij de micromeren is dit het geval. Van de overige ver- 

 toonen slechts enkele het normale beeld van een rustende 

 Urodelenkern, d. w. z. een regelmatig gevormd blaasje, gevuld met 

 karyohyaloplasma en talrijke donkergekleurde chromatiuekorrels; 

 verreweg het meerendeel behoort tot de zg. knolvormige en ge- 

 lapte kernen, die reeds bij zoovele Vertebraten gevonden zijn. 

 Vanaf den gewonen kernvorm, die, zooals werd opgemerkt, in dit 





