320 



op de tweede coupe bestaat er in zoo verre verschil, als de 

 doorsnede van een der beide uiterste blaasjes van de rij op dezelfde 

 grootte is gebleven, en het andere op deze doorsnede 3 blaasvor- 

 ruige uitzakkingen blijkt te bezitten, terwijl de tusscbenliggende 

 aanmerkelijk kleiner zijn geworden. Op de 3 de en laatste coupe, 

 waarop de idiomeren waarneembaar zijn, is de rij niet meer con- 

 tinu, maar in het midden doorbroken ; aan het eene eind ligt 

 een groep van ongeveer 5 blaasjes van 2 — 6 ^ in middellijn, aan 

 het andere bevinden zich 3 dezer kleine kernen, waarvan het 

 uiterste het grootste (15 p) en het binnenste het kleinste (8 ^c) 

 is. Het chromatine van al deze kerntjes doet zich niet voor in 

 de gedaante van talrijke fijne, donkergekleurde, stipjes en korrel- 

 tjes, maar in die van een kluwen van chromatinedraden, die 

 meestal wandstandig gelegen schijnen te zijn. 



In meer blastomeren, waarvan de kernen zich klaarblijkelijk aan 

 het einde van de deeling bevinden, heb ik hetzelfde waargenomen. 

 Daardoor beu ik geneigd met Hacker en anderen aan te nemen, 

 dat de chromosomen van de dochterkernen zich niet terstond in één 

 kern oplossen, maar eerst (ieder afzonderlijk of een zeker aantal te 

 samen?) de beschreven kleine kernen vormen; en dat deze laatste 

 in den loop der ontwikkeling tot één versmelten, waardoor het 

 bekende beeld van den rustenden kern ontstaat; er werd reeds 

 medegedeeld, dat alle overgangen tusschen talrijke, bijna vrije 

 kerntjes en één groote normale waargenomen worden. 



Bij een later te beschrijven ei kom ik hierop terug. 



Aangaande de plaats der kernen in de macromeren, waar, 

 zooals vermeld werd, gewoonlijk geen kernhof aanwezig is, zij 

 nog medegedeeld, dat zij zich bevindt ongeveer in het midden 

 van het betreffende macromeer, en derhalve niet in de meest ani- 

 maal gelegen deelen er van ; daar eveneens bij dit ei aan de vege- 

 tatieve pool reeds geheel begrensde blastomeren voorkomen, liet 

 zich het laatste trouwens niet verwachten. In de ongedeelde 

 centrale massa werden geen kernen ontdekt. 



Of werkelijk iedere, aan alle zijde begrensde, dooiermassa in- 

 derdaad een blastomeer is, d. w. z. een kern bevat, heb ik na- 



