331 



het punt staat te verdwijnen, heeft bet een dikte van 480 ^, terwijl 

 het aan de tegenovergestelde zijde van het ei 650 p dik is. Was 

 derhalve een snijrichting gevolgd, loodrecht op diegene, welke 

 toegepast is, dan zou in de eene helft van een mediane coupe de 

 wand zich veel dikker getoond hebben dan in de andere. 



De kernen bieden geen verschillen met hetgeen waargenomen 

 werd in de laatst beschreven eieren ; bijna alle hebben den ge- 

 lapten vorm, en worden onmiddellijk door dooierkorrels omringd, 

 daar kernhoven ontbreken. 



Dit ei M wordt derhalve gekenmerkt door een zeer ruime 

 klievingsholte, toaarvan het dak naar gelang van de plaats een zeer 

 verschillende dikte heeft) in het midden is het het dunst, terwijl één 

 der wanden veel dikker is dan de andere; de kliemngsholte is van 

 binnen glad, behalve in het midden van den bodem, waar de over- 

 gang sblastomeren sponsachtig gerangschikt zijn. 



Tegelijk met het vorige ei werd ei N gefixeerd in formol 4°/ . 

 Uitwendig kon ik met Zeiss oc. 2, obj. a geen celgrenzen waar- 

 nemen; het werd gekleurd met azijnzuren aluinkarmijn, en in 

 verticale coupes van 15^ gesneden. Daaruit blijkt, dat tijdens de 

 fixatie de animale pool naar onderen heeft gelegen, waardoor het 

 dak van de klievingsholte geheel afgeplat en tegen den bodem 

 van de holte aangeperst is. Of de blastomeren, die het centrum 

 van den bodem vormen, evenals bij ei M in een levendiger deelings- 

 toestand zijn, dan degene, die meer aan de kanten liggen, is 

 om de genoemde reden niet meer uit te maken; wel is waar- 

 neembaar, dat het midden van het dak, dus dat deel, dat de 

 animale pool vormt, veel dunner is dan de wanden, en hoogst- 

 waarschijnlijk over een betrekkelijk grooten afstand eenlagig is. 

 Dat een der wanden duidelijk dikker zou zijn dan de drie andere, 

 zooals bij ei M waargenomen werd, heb ik niet kunnen vinden, 

 doch dit is waarschijnlijk eveneens aan de afplatting te wijten. De 

 reden, waarom ik dit ei bespreek, is, dat de dooierkorrels den 

 aluinkarmijn weinig en de celgrenzen deze kleurstof in het ge- 

 heel niet hebben aangenomen, de kernen daarentegen, vooral die 



22 



