332 



van de animale eihelft, zeer sterk, zoodat zij zich buitengewoon 

 scherp afteekenen ; daardoor zijn mij enkele ongewone kernvorrnen 

 opgevallen, die ik met een enkel woord bespreken wil. 



Vooreerst dient meegedeeld te worden, dat alle kernen, tenzij 

 zij in mitose zijn, evenals in vele der tot nog toe beschreven 

 eieren, den knolvormigen of gelapten vorm bezitten, of bestaan 

 uit een zeker aantal geheel of bijna geheel geïsoleerde idiomereu. 

 Meestal hebben deze het bekende fijn gepointeerde uiterlijk door 

 de sterk gekleurde zeer kleine chromatinekorreltjes, liggend in 

 het heldere karyohyaloplasma, en veelal met elkaar in verbinding 

 door een fijn netwerk; dikwijls ook ziet men scherp begrensde 

 chromatinedradeu in meandrische lijnen op den ongekleurden 

 kernwand. In deze laatste gevallen is door instelling op verschillende 

 hoogte duidelijk waarneembaar, dat het chromatine waudstandig 

 is, wat mij in de eerste niet mogelijk was met zekerheid te con- 

 stateeren. Een concentratie van het chromatine in een of twee 

 nucleolen, of een duidelijk gonomeren toestand van de kern, 

 zooals, wat Amphibiën aangaat, Hacker (1902) teekent en be- 

 schrijft van de coruea van Siredon en vom Rath (1893) van 

 de geslachtsklieren van Salamandra, heb ik nooit waargenomen. 

 De andere vormen, welke door hen en o. a. ook door Van der 

 Stricht (1892) afgebeeld zijn, komen voor, eveneens de ring- 

 vormige van vom Rath. 



Niet onbelangrijk is misschien de mededeeling, dat in het 

 volgende aanwezige ei, hetwelk 48 uur na dit ei N gefixeerd 

 werd, en in een vrij ver ontwikkeld gastrulastadium verkeert, 

 deze opbouw der kernen door idiomeren niet meer gevonden wordt, 

 doch dat bijna al haar kerneu bestaan uit een ovale blaas. Ook in de 

 latere stadiën wordt de gelapte kernvorm niet meer waargenomen. 



De afmetingen der kernen varieeren zeer naar gelang van het 

 aantal, de grootte, de rangschikking en het meer of minder in 

 samenhang zijn van de idiomeren, maar de grootste kernen 

 zijn gewoonlijk niet meer dan 40 i^ in diameter; verreweg de meeste 

 blijven beneden deze maat. 



In dit ei echter worden een zestal chromatine-ophoopingen 



