334 



slissen; ik wil dus hiermee slechts de aaudacht op de mogelijkheid 

 er van vestigen. 



Dat ik deze korrels niet heb waargenomen bij de vorige eieren, 

 is daarvan een gevolg, dat door de andere kleurstoffen de dooier- 

 korrels even sterk als zij getingeerd zijn. 



Ook de vraag, hoe wij de reuzenkernen moeten beschouwen, 

 kan ik niet beantwoorden. Misschien kan eenig licht worden ver- 

 spreid door het feit, dat enkele malen in dit ei ook reuzenmitosen 

 worden waargenomen. Een dezer wordt getroffen door zes coupes 

 van 15^4, terwijl de mitosen van normale grootte op hoogstens drie 

 zichtbaar zijn; zij vertoont niet het beeld van het monaster- of 

 dyasterstadiurn, maar is een ongeveer ronde massa (65 p in diameter), 

 die gevormd wordt door in alle richtingen door elkaar liggende stuk- 

 ken van chromatinedraden. De dikte van deze chromatinestukken 

 bedraagt 2 ft, en is gelijk aan die van de chromosomen van een 

 normale mitose. Er is onmiskenbaar een veel grootere hoeveelheid 

 chromatine in deze reuzenmitosen aanwezig dan in de normale 

 mitosen ; of echter ook het aantal chromosomen grooter is, kan op 

 deze coupes niet uitgemaakt worden, want wegens hun groote hoe- 

 veelheid zijn zij zelfs in de normale mitosen niet te tellen. Is het 

 aantal in reuzen- en normale mitosen gelijk, dan moeten de chro- 

 mosomen van de eerste veel langer zijn dan die van de laatste, 

 daar hun dikten gelijk zijn. 



Zijn de aantallen ongelijk, dan moet dat van de reuzenmitosen, 

 dunkt mij, een twee- of viervoud (misschien 8-voud) van het nor- 

 male aautal zijn; wij zouden dit aldus kunnen verklaren, dat na 

 een kerndeeling de dochterkernen zich niet ver van elkaar heb- 

 ben verwijderd, en vervolgens de idiomeren, die gevormd worden uit 

 de dochterchromosomen, zich daarna weer tot één massa vereenigd 

 hebbeu ; bij de volgende deeling, die de dochterkernen moeten 

 oudergaan, en die in beide hoogstwaarschijnlijk synchronisch zal 

 verloopen, kunnen, door het vermengd zijn der elementen van de 

 beide kernen, niet de normale kerndeelingsfiguren gevormd worden, 

 en kan de massa van door elkaar gevlochten chromatinedraden 

 ontstaan, die wij hebbeu waargenomen. 





