337 



Iets meer — maar alleen over oppervlaktebeelden — vinden 

 wij in eenige mededeelingen van Eyclesheimer (1898, 1902, 1904), 

 die handelen over de bilaterale symmetrie van het Necturus-ei en 

 de plaats van het embryo er op. Evenals bij Megalobatrachus 

 is er een »meroblastic tendency". 



Of ook bij den reuzensalamander een dergelijk asymmetrisch 

 verloop van de eerste en tweede gleuf voorkomt, zooals de schemata 

 21 — 24 van Eyclesheimer (1904) te zien geven, kan door het 

 ontbreken van eieren uit deze stadiën in mijn materiaal niet 

 medegedeeld worden. Van eieren uit het derde klievingsstadium 

 kon ik een zestal afbeelden (pi. XV, fig. II— Vil); deze alle 

 zijn, zooals men zich zal herinneren, gekenmerkt door acht verti- 

 cale gleuven, waarvan geen enkele neiging vertoont een latitudi- 

 naal verloop te nemen ; wel bestaat er groot verschil in de 

 afmetingen der blastomeren, maar variatie in de richting der gleuven 

 komt niet voor. Bezien wij daarentegen Eyclesheimer's figuren 

 25 — 31 en 43, welke laatste men op de volgende bladzijde als tekst- 

 figuur 1 vindt, en die alle het derde klieviugsstadium betreffen, dan 

 blijken fig. 26, 27, 34 en 37 de eenige te zijn, in welke de tertiaire 

 gleuven een verticaal verloop hebben, dus geen micromeren afsnoeren; 

 zij alleen vertoonen eenige gelijkenis met mijn figuren B 1 — B 6 ; 

 evenwel zijn op fig. 26 en 27 de beide helften van de secundaire gleuf 

 vrij van tertiaire gleuven, terwijl bij mijn materiaal altijd slechts één 

 helft van de eerste of de tweede gleuf vrij van jongere gleuven is. 



Op de overige 11 afbeeldingen van Eyclesheimer zijn een, 

 twee, drie of vier der tertiaire gleuven latitudinaal gericht ; in het 

 laatste geval worden dus reeds na de derde kerndeeling vier micro- 

 meren gevormd, en wordt men herinnerd aan het 3 de klievings- 

 stadium van Amphioxus en Anura, hoewel de klieving hier bij 

 Necturus veel meer inaequaal is. 



Op tekstfiguur 1 is de variabiliteit in den loop der tertiaire 

 gleuven zeer duidelijk, daar twee latitudinaal en twee verticaal 

 gericht zijn. 



Betreffende het vierde klievingsstadium geeft Eyclesheimer 



2 gereproduceerd is. 



