339 



eieren (3,8 — 5 m.M.) bezitten wij, behalve de vrij korte uiededee- 

 lingen van Kupffer (1879) en Benecke (1880), de grondige 

 onderzoekingen van Groenroos, welke ik reeds eenige malen 

 genoemd heb. 



Een groote overeenkomst tnsschen dit ei en dat van Megalo- 

 batrachus is niet te miskennen, hetgeen terstond blijkt, wanneer een 

 ovariaalei of een bevrucht ei van Salamandra en ei A van Megalo- 

 batrachus vergeleken worden. Beide zijn met uitzondering van het 

 Ichthyophisei de eenige mij bekende Amphibieëneieren met een 

 zeer groote dooierdifferentiatie, die voor beide ongeveer gelijk is. 

 In overeenstemming met den grooteren diameter van het Megalo- 

 batrachusei bereiken ook de dooierkorrels daarvan iets grootere 

 afmetingen (35 p) dan die van Salamandra (30 p). 



Schijnbaar bestaat een verschil, doordat in het Megalobatra- 

 chusei de beschreven kegel door het fijnkorrelige kiemveld voor- 

 komt (p. 292), en deze niet gevonden is in het Salamandra-ei, doch 

 waarschijnlijk is dit hiervan het gevolg, dat Groenroos slechts 

 ovariaaleieren met kiemblaasje en één bevrucht ei kon onderzoe- 

 ken, terwijl ik afgezette, onbevruchte eieren, welke geen spoor 

 van kiemblaasje meer vertoonden, tot mijn beschikking had. 

 Aangaande het ovariaalei schrijft Groenroos, dat het kiemblaasje 

 er van bijna geheel in de fijnkorrelige massa is gelegen, maar 

 met zijn onderzijde op den grofkorreligen dooier rust, terwijl de 

 afstand tusschen de animale pool en het kiemblaasje slechts 150 

 (jt. bedraagt. Terzijde van het kiemblaasje wordt door Groenroos de 

 reeds door mij aangehaalde strook van grove korrels gevonden , die 

 het kiemblaasje bij het opstijgen meegesleurd zou hebben. 



Hoogstwaarschijnlijk is de ligging van het kiemblaasje van 

 Megalobatrachus dezelfde als bij Salamandra; omdat het bij de 

 vorming van het eerste poollichaampje zeer in omvang afneemt, 

 kan men zich voorstellen, dat de vrij komende ruimte opgevuld 

 wordt door het onderliggende materiaal. Aldus zou de grofkorrelige 

 kegel, derhalve ook de buitengewone dunheid van het kiemveld op 

 een zeer klein gedeelte van de animale pool, verklaard kunnen 

 worden. Ook in latere stadiën blijft het kiemveld in het midden zeer 



