347 



animal pole uutil the upper portion is constituted of a finely gra- 

 nular protoplasina." 



Dit ei is veel grooter (1,6 — 3 m.M.) dan die der Tritonen, waar- 

 bij, voor zoover mij bekend is, slechts dooierkorrels van gelijke 

 grootte waargenomen worden. 



Derhalve is duidelijk, dat de differentiatie, zoowel van de 

 korrels als van de lagen, waarin zij geraugschikt ziju, gelijken 

 tred houdt met de grootte der eieren (Triton, Amblystoma, Sala- 

 mandra, Megalobatrachus). In tegenstelling met het vorige is, 

 dat de klieving der Tritoueneieren meer dan die van Amblystoma 

 punten van overeenkomst heeft met de waarnemingen, zoowel 

 van Gkoenroos als van mij. 



Ten aanzien van Amblystoma, vermeldt Evclesheimer (1895) in 

 zijn tekst wel, dat de tertiaire gleuven, in plaats van horizontaal 

 te loopen, dikwijls schuin en soms zelfs verticaal gericht zijn, 

 doch hij beeldt slechts eieren met horizontale derde gleuven af, 

 zoodat hij dit als norm schijnt te beschouwen. Aangaande hun 

 plaats van afgaan lezen wij, dat die op elk der helften van 

 eerste of tweede gleuf kan liggen. Een ander verschil is, dat bij 

 Amblystoma het dak der klievingsholte spoedig meerlagig wordt, 

 daarna wel in dikte afneemt, doch slechts tengevolge van het 

 kleiner worden der micromeren, niet door het minder worden 

 van het aantal lagen. Dit blijft zoo in de oude blastula en ook 

 in de gastrula. 



In vele der blastulastadiën worden overgangsblastomeren gemist, 

 zoodat daar twee vrij scherp afgescheiden area's zijn, een van 

 micromeren, de animale gepigmenteerde pool innemend, en een 

 van ongekleurde macromeren. 



In de oudste stadiën vóór het optreden van den oermond, bestaat 

 dit onderscheid niet zoo scherp meer; van animale naar vegetatieve 

 pool nemen dan de blastomeren zeer geleidelijk in omvang toe. 



Een dergelijke, maar nog scherper grens tusschen micro- en 

 macromeren vinden wij bij Triton alpestris, die het meest regel- 

 matige klievingsproces bezit van de Tritonen, (cf. de figuren van 

 Gasco 1880, voor de afscheiding vooral, fig. 18). 



