356 



Lepidosiren de grens tusschen micro- en inacrotneren, die, wanneer 

 de klieviugsholte op haar maximum is, op den aequator ligt, 

 scherper dan bij iVtegalobatrachus, waar nog tot op de jonge 

 gastrula overgaugsblastomeren gevonden worden. Op de figuren 

 van Kerr is duidelijk te zien, dat na het verschijnen van de 

 blastoporuslippen de klieving van den dooierprop niet verder 

 gaat. Dit is ook bij Megalobatrachus zeer duidelijk, pi. XVI, fig. 

 XV en XVI. 



Hoewel de verschilpunten niet te ontkennen zijn, blijkt uit de 

 coupes veel overeenkomst. Ook bij dezen Dipnoër bezitten de 

 micromeren in het algemeen fijnkorrelig en de overige blastomeren 

 grofkorrelig dooiermateriaal; evenals bij Megalobatrachus worden 

 de klievingsvlakken in de vegetatieve eihelft aangeduid door 

 fijnkorrelige septen. 



Een verschil tusschen beide soorten komt voor den dag bij 

 vergelijking van Kerr's fig. I met mijn fig. 4, pi. XX, die beide 

 coupes voorstellen door zeer jonge blastulae. Bij Lepidosiren is 

 geen ongedeelde centrale massa aanwezig , bij Megalobatrachus 

 wel, hetgeen ook beschreven wordt ten aanzien van Salamandra, 

 Ichthyophis en Ceratodns. Kerr noemt het stuk van Groenroos 

 niet; aangaande de mededeelingen van Semon over Oeratodus 

 (1901; en van de Sarasins over Ichthyophis (1887), werpt hij 

 het vermoeden op, dat zij gebaseerd zijn op slecht gefixeerd 

 materiaal. 



Tengevolge van langzaam binnendringen van het fixatiemiddel, 

 zouden de plasmawanden der blastomeren gedegenereerd zijn, vóór- 

 dat zij gedood werden, en niet meer op de coupes aan het licht 

 treden; de ongedeelde centrale massa zou derhalve een artefact zijn. 

 Misschien worden ook door het snijden de dooierkorrels zoodanig 

 verschoven, dat de grenzen der blastomeren onzichtbaar worden; 

 Kerr nam tenminste waar, dat op dunne coupes door Lepidosiren- 

 eieren vele der macromeren in samenhang schenen te zijn, terwijl 

 op dikke (hoe dik?) bleek, dat zij volkomen gescheiden waren. 

 Ofschoon toegegeven moet worden, dat sommige afbeeldingen 

 van Oeratodus (fig. 10, 12, 13) misschien eenige aanleiding tot 





