358 



gevonden werd, verkeert in een jong blastulastadium ; Budgett 

 zegt: »Compariug . . . . with the correspouding stage in Lepido- 

 siren, it is noteworthy that the egg is here divided into segments, 

 which are more distinct from one another, the outer surfaces 

 being rounder and not assuming the same curvature as the egg- 

 capsule. In this the egg of Protopterus approaches the conditions 

 of Ceratodus". 't Is onnoodig er den nadruk op te leggen, dat 

 wij juist op dit punt een verschil met het Megalobatrachus-ei 

 hebben opgemerkt; er komt nog bij, dat volgens Budgett's 

 afbeelding van de jonge Protopterus-blastula geen overgangs- 

 blastomeren voorkomen, maar micro- en macromeren onmiddellijk 

 aan elkaar grenzen, zooals bij vele der dooierarme Urodelen- 

 eiereu gevonden wordt. Over de verschillen tusschen de Protopterus- 

 en de Lepidosiren-ontogenie schrijft Büdgett: »Many of the dif- 

 ferences noted in the external development of the two forms may, 

 I think, be correlated with the presence in Lepidosiren of rather 

 more food-yolk." Of dit als primitief te beschouwen is of niet, 

 deelt hij niet mee. 



Budgett's materiaal is door Kekr nader onderzocht en beschreven 

 in het meergenoemde stuk van den laatste over Lepidosiren. Ik 

 ontleen daaraan het volgende. In overeenstemming met de kleinere 

 afmetingen zijn de dooierkorrels slechts 0,015 bij 0,010 m.M.; 

 haar vorm is »denticular or fusiform" en dus zeer verschillend 

 van dien, welken wij tot nog toe gevonden hebben. 



De overige verschillen worden door Kerr aldus samengevat: 

 »The blastula of Protopterus differs from that of Lepidosiren in 

 the relatively greater depth and volume of the segmentation cavity, 

 and in the greater relative extent of the micromeric region of the 

 egg. The roof of the segmentation cavity is also thicker." Het 

 Protopterusmateriaal is derhalve te beperkt geweest om uit de 

 beschrijving er van een nauwkeurige vergelijking met de klieving 

 van Megalobatrachus te maken. 



Door de onderzoekingen van Semon (1893 en 1901) is het 

 klievingsproces van Ceratodus bekend geworden. In tegenstelling 





