363 



ven zou zijn. Wijl dit verschijnsel bij Acipenser ruthenus niet 

 schijnt voor te komen, kunnen wij hierin iets dergelijks zien, als 

 wij bij de Urodelen opmerkten, nl. dat de richting der tertiaire 

 gleuven zeer variabel wordt bij het kleiner worden der eieren in 

 eenzelfde groep van dieren, waarin het karakter van den dooier 

 hetzelfde blijft. Ofschoon de eieren der beide soorten gelijke afme- 

 tingen hebben (2 m.M.), bereikt A. ruthenus hoogstens een lengte 

 van een meter, A. sturio daarentegen een van 6 M. 



De vierde gleuven zijn bij A. ruthenus latitudinaal ') en bij A. 

 sturio verticaal; men zal zich herinneren, dat het eenige ei van 

 dit stadium, dat ik van Megalobatrachus kon onderzoeken, in 

 zekeren zin tusschen deze beide instaat, daar 6 der vierde gleuven 

 latitudinaal en 2 verticaal gericht zijn. 



Gedurende de verdere ontwikkeling ontstaan in het steuren-ei 

 in de vegetatieve helft zeer groote veelkern ige blastomeren ; eerst 

 zeer laat (in de jonge gastrula) schijnen alle blastomeren van 

 elkaar gescheiden te worden. 



Uit het bovenstaande zal voldoende duidelijk geworden zijn, 

 dat de dooier der steureneieren veel meer weerstand biedt aan de 

 klieving, dan bij het Amphibieën-ei het geval is. 



Nog meer neiging tot het meroblastische type vertoont het ei 

 vau Amia (3 bij 2,5 m.M.), maar de klieving er van is nog een to- 

 tale. De vegetatieve eihelft wordt nl. niet meer door latitudinale, 

 doch alleen door verticale gleuven doorsneden (Whitman en 

 Eyclesheimer, 1897, Sobotta 1896), zoodat in het late blastula- 

 stadium een veellagige schijf van kleine micromeren op weinige 

 reusachtige celpyramiden rust. De vergelijking van de structuur 

 van de vegetatieve eihelft met die van een sinaasappel, die door 

 enkele onderzoekers gemaakt is, is zeer juist. 



De dooier van dit ei is niet gedifferentieerd, maar de korrels 

 ontbreken in de »calotte" (Füllebohn, 1894), die zich aan de 



1) Dean meent echter uit SalenskVs beschrijving te mogen opmaken, dat in de 

 normale gevallen ook bij A. ruthenus de vierde gleuven verticaal zullen loopen. 



24 



