364 



auimale pool bevindt; deze calotte is aan den eenen kant dikker dan 

 aan de andere, zoodat in dit ei reeds vóór de bevruchting eenige 

 oriëntatie bestaat; ook ligt het kiemblaasje, dat juist op de grens 

 van calotte en dooier gevonden wordt, eenigszins excentrisch 

 (Whitman en Eyclesheimer). 



De tertiaire gleuven zijn, met zeer enkele uitzonderingen, ver- 

 ticaal gericht, terwijl de vierde latitudinaal loopen en dicht bij 

 de animale pool liggen. Eenige daarvan krijgen evenwel soms 

 verticale neigingen, zooals wij ook bij Megalobatrachus waarna- 

 men. Door haar wordt bij Amia in de meeste gevallen een vrij 

 zuiver ovaal gevormd. Daar de klieving zeer lang tot de animale 

 pool beperkt blijft en in de vegetatieve eihelft slechts verticale 

 gleuven ontstaan, is er zeer weinig overeenkomst met het Mega- 

 lobatrachusei. 



Nog korter kan ik zijn over de klieving van het ei van Lepi- 

 dosteus, daar dit volkomen meroblastisch is. Het heeft lang 

 geduurd, eer dit beslist was. 



Balfour en Parker (1881), de eerste onderzoekers, berichten, 

 dat de klieving totaal, maar zeer inaequaal is, en de vegetatieve 

 helft slechts zeer langzaam in blastomeren gedeeld wordt. Later 

 zouden de cellen in dit deel van het ei tot een ongekliefde 

 dooiermassa versmelten. 



Ook Beard (1889) noemt het ei holoblastisch, maar Dean 

 (1895) ontdekt dat de klieving een partieele is; hij wordt hierover 

 door Sobotta (1896) gecritiseerd, maar zijn waarnemingen worden 

 in 1899 door Eyclesheimer bevestigd. Door den laatste werd 

 gevonden, dat de eerste gleuf den aequator niet overschrijdt. De 

 eenige overeenkomst met het Megalobatrachus-ei bestaat derhalve 

 slechts hierin, dat op beide eieren de tertiaire gleuven verticaal 

 gericht zijn; de vierde loopen bij Megalobatrachus meerendeels 

 latitudinaal, doch bij Lepidosteus zijn ook zij verticaal, zoodat de 

 klieving van de laatste tot dit punt evenzoo verloopen is als bij 

 het Teleostier-ei. 





