365 



Ik kom ten slotte tot de eieren der Cyclostomen. Die van de 

 Myxinoiden zijn zeer dooierrijk en meroblastiscb, zoodat zij bier 

 buiten beschouwing kunnen gelaten worden, te meer, daar de 

 mededeelingen er over tot nog toe schaarsch en weinig uitvoerig 

 zijn. Die der Petromyzonten daarentegen zijn nog volkomen 

 holoblastisch ; bij Petromyzon Plaueri (M. Schultze, 1856) is de 

 klieving minder inaequaal dan bij Rana. 



Volgens Boehm is de dooier niet overal even regelmatig door 

 het ei verspreid ; aan de peripherie ligt een alveolare dooierrijke 

 laag, die aan de animale pool in het, van den dooier scherp 

 afgegrensde, poolplasma overgaat. Aan deze periphere laag grenst 

 de dooier, waarvan de korrels in het centrum losser gerangschikt 

 zijn dan aan de buitenkanten. Bij ovariaaleieren ligt het kiem- 

 blaasje tusschen poolplasma en dooier, doch in gelegde eieren 

 is de kern geheel binnen den dooier gelegen. Petromyzon is dus 

 tot nog toe een der weinige dieren, waarvan bekend is, dat de 

 dooier zijner holoblastische eieren in lagen is gedifferentieerd. Alle 

 onderzoekers, die Petromyzon Planeri en P. fluviatilis onderzocht 

 hebben, zijn het er over eens, dat de klieving hunner eieren 

 uiterst regelmatig is; de tertiaire gleuven zijn altijd latitudinaal, 

 bijna aequatoriaal zelfs, zoodat tusschen deze Petromyzonten en 

 Megalobatrachus hierin geen overeenkomst bestaat. Wel is dat 

 het geval met de eieren van Petromyzon marinus en die van 

 den reuzensalamander. De eerste zijn onderzocht door Mc Clure 

 (1893), die meedeelt, dat hier de tertiaire gleuven zonder één 

 uitzondering verticaal gericht zijn, zelfs volkomen meridionaal, 

 wanneer de eieren zich ontwikkelen in water van 22° C. Is de 

 temperatuur van het water lager, dan loopen de verticale derde 

 gleuven evenwijdig aan een der beide eerste klievingsvlakken. De 

 afbeeldingen I en II van Mc Clure geven zeer regelmatig ge- 

 kliefde eieren weer, die men zou kunnen verwisselen met schema's 

 van mijn figuren IV A en V A, pi. XV. Ongelukkigerwijze vernemen 

 wij niet veel meer dan dat de vierde gleuven alle latitudinaal zijn 

 en dicht bij de animale pool liggen, zoodat acht kleine micromeren 

 afgesuoerd worden; noch of de gleuven snel of langzaam naar de 



