van Phor mosoma en Asthenosoma, een in formol geconserveerd exem- 

 plaar van Astropyga radiata, waarbij de oogvlekken zeer fraai hare 

 kleur hebben behouden, en ten slotte proeven der platen voor de defini- 

 tieve publicatie 



De Heer van Bentiuelen geeft ter bezichtiging rond eene aflevering 

 van de Transactions of The Zoological Society of London, waarin een 

 geïllustreerd opstel over den Okapi voorkomt, van de hand van Ray 

 Lankester. Vooral wijst Spreker er op, dat het nieuwe materiaal, in het 

 bezit van het Museum te Brussel, bewerkt door Forsyth Major, heeft 

 doen zien, dat het mannetje, en zelfs ook het wijfje, op den schedel 

 dergelijke rozenstokken dragen, als de Giraffe, waaromtrent het vroeger 

 verzamelde materiaal een anderen indruk gegeven had. Echter blijft de 

 mogelijkheid bestaan, dat ook onder de Okapi's verschillende vormen 

 voorkomen. 



De Heer J. Boeke bespreekt in de eerste plaats den bouw der 

 lichtcellen in het ruggemerg van Amphioxus lanceolatus. Door Hesse 

 werden deze cellen, die tot voor 1898 steeds als eenvoudige pigment- 

 cellen met peripheer opgehoopt pigment beschreven werden, nauwkeuriger 

 nagegaan. Hij toonde aan, dat zij uit twee cellen, den pigmentbeker 

 en de daardoor gedeeltelijk omhulde gezichtscel, bestaan, en vergeleek 

 ze met de tweecellige oogen der Planariën. In het protoplasma beschreef 

 hij een fijnen staafjeszoom, uit twee lagen bestaande en tegen den 

 pigmentbeker aanliggeud. Deze bouw schijnt nu iets anders te zijn, en 

 meer te gelijken op den bouw der oogcellen bij de Hirudineeën en de 

 in de huid van Lumbricus voorkomende lichtcellen ; in het protoplasma, 

 tegen den pigmentbeker aan , bevindt zich nl. een eivormig lichaam 

 met gestreepten zoom, dat doet denken aan de glaslichamen, die in de 

 lichtcellen der Hirudineeën voorkomen. Daaronder bevindt zich meestal 

 nog een boonvormig lichaam zonder gestreepten zoom. De neurofibrillen 

 vormen een netwerk om de kern en een tweede netwerk om het boven 

 beschreven glaslichaam. Door het pigment was dit laatste netwerk 

 meestal niet duidelijk in zijn geheel te vervolgen. In de tweede plaats 

 beschrijft Spreker het verloop der neurofibrillen in de gangliëncellen, 

 waar zij meestal een netwerk om de kern, en somtijds nog een tweede, 

 peripheer netwerk vormen, dat met het eerste door radiair verloopende 

 fibrillen verbonden is. Soms verloopen de fibrillen, oogenschijnlijk zonder 

 zich te vertakken, door de cel. In de derde plaats beschrijft Spreker 

 in de spierplaten van Amphioxus overlangsche rijen van zeer fijne 

 fibrillen, die aan één (en steeds aan dezelfde) zijde der anisotrope schijf 

 eene knopvormige verdikking vertoonen, welke aan beide zijden in eene 

 fijne, langs die schijf verloopende fibril overgaat. Een en ander komt 

 hem voor, het innervatieapparaat der dwarse spieren uit te maken. Het 

 bestaan van een samenhang met de motorische zenuw liet zich evenwel 

 niet vaststellen, hoewel het geheele karakter dezer fijne fibrillen er op 

 scheen te wijzen, dat zij als neurofibrillen, dus als geleidende zenuw- 

 elementen, moeten beschouwd worden. 



