geheel lateraal van den tongbeenboog zou liggen, juist als hamer (en 

 aanbeeld) bij de zoogdieren. 



Peters noemt dan ook de extraeolumella steeds hamer. Tegenspraak 

 zoowel als bevestiging dezer beweringen zijn niet uitgebleven. Het onder- 

 zoek dezer punten heeft spreker tot de volgende conclusies geleid : 



I. De tongbeenboog gaat bij de Lacertüia af van de extraeolumella, 

 niet van den stapes In dit opzicht kan een vroegere mededeeling van 

 Hoffmann geheel bevestigd worden. 



II. Het uitsteeksel der extraeolumella dat bij de Lacertüia tot het 

 kraakbeen van Meckel zou gaan, wordt wel soms vrij lang en komt dan 

 met zijn top in de nabijheid van den onderkaak, maar een samenhang 

 met het kraakbeen van Meckel kon niet gevonden worden, ook niet als 

 kraakbeen of blasteem- streng bij embryonen. 



III. Deze verbinding kon ook voor vogels niet bevestigd worden; de 

 door Peters beschreven kraakbeenstreng is wel aanwezig, maar houdt in 

 de onmiddelijke nabijheid van de onderkaak op. 



Suschkin's onderzoeking van Tinnunculus maakt het waarschijnlijk, 

 dat men in dit kraakbeenstuk der vogels een dorsaal, zwak ontwikkeld 

 stuk van den tongbeenboog moet zien, welke dan bij de volwassen vogels 

 in verbinding met de extraeolumella zou blijven. Samenhang met het 

 ventrale deel van den tongbeenboog vond Suschkin niet; evenmin 

 beschrijft hij een samenhang met het kraakbeen van Meckel. 



IV. De verbinding, welke Peters bij krokodillen-embryonen beschreven 

 heeft, bestaat ongetwijfeld. Huxley's tegenspraak van deze waarneming is on- 

 juist gebleken. Er gaat van de extraeolumella een hyalienkraakbeenige 

 streng, welke zeer duidelijk in het kraakbeen van Meckel overgaat. Dit kan 

 spreker, na een onderzoek eener serie doorsneden van den kop van een 

 krokodillen- embryo, bevestigen. Nu echter gebleken is, dat bij de La- 

 certüia de tongbeenboog van de extraeolumella afgaat, moet de mogelijk- 

 heid dat de kraakbeenstreng der Crocodilia de tongbeenboog is, zooals 

 Huxley beweerd heeft, toegegeven worden. Wel moet men dan een 

 eigenaardige versmelting van dit deel van den tongbeenboog met het 

 kraakbeen van Meckel aannemen. Met het kleine ventrale stuk van den 

 tongbeenboog staat de streng niet in verbinding. 



Dat deze kraakbeenstrengen bij Crocodilia en vogels de tongbeenboog 

 zijn, daarvoor pleit ook wel, dat anders bij deze dieren het dorsale deel 

 van den tongbeenboog geheel zou ontbreken, wat naast de flinke ont- 

 wikkeling daarvan bij de Lacer'üia, Sphenodon en de zoogdieren niet 

 waarschijnlijk is. 



Er zijn dus bij de Lacertüia wel twee stukken aan de Columella 

 auris te onderscheiden, maar het buitenste vertoont niet den door Peters 

 beschreven samenhang met de onderkaak en ligt ook niet lateraal van 

 den tongbeenboog. 



Wat Peters hieromtrent van andere orden der Sauropsiden heeft mede- 

 gedeeld, is wel ten deele juist, maar moet hoogst waarschijnlijk anders 

 geïnterpreteerd worden. Dit leert de vergelijking met de Lacertüia. 



Al kan de mogelijkheid van het bestaan eener kraakbeenige verbinding 

 tusseben de extraeolumella en het kraakbeen van Meckel (welke ver- 

 binding niet de tongbeenboog zou zijn) bij de stamvormen der Saurop- 

 siden niet beslist ontkend worden, waarschijnlijk is dit toch niet. En dat 

 ze eventueel homoloog zou zijn aan de verbinding tusschen hamer en 

 kraakbeen van Meckel bij zoogdieren, daarvoor zijn geen besliste bewijzen 

 voorhanden. 



