XLI 



aflevering van het Tijdschrift is gepubliceerd '). Eindelijk vertoefde ook 

 Dr. Boeke, de tegenwoordige assistent van den wet. adv. in visscherij- 

 zaken en Ie biologische assistent bij bet Noordzee-onderzoek, in het voor- 

 jaar een diïetal dagen in den Helder om in het Station embryologisch 

 materiaal van Selachiers te verzamelen en te fixeeren. 



De Heeren Langelaan en Verschaffelt zonden een uitvoeriger verslag 

 van bunne verrichtingen, dat hieronder volgen moge. 



Dr. J. W. Langelaan schrijft: De korte tijd, dien het mij vergund was 

 hier te kunnen werken, heb ik besteed aan het onderzoek der vitale 

 metbyleenblau w-kleuring. Het waren de aanvankelijk geringe resultaten 

 door anderen bij lagere dieren verkregen, welke mij tot dit onderzoek 

 voerden. Het meest geschikte object, zoowel uit hoofde zijner doorzichtig- 

 heid, als ook omdat het steeds in grooten getale te verkrijgen was, vormde 

 Cijdippe pileus, een Ctenophore. 



De methode bestond hierin, dat deze Ctenophore gebracht werd in een 

 hoog cylinderglas. Hooge glazen werden gekozen, omdat spoedig bleek, 

 dat in ondiepe schalen deze dieren spoedig stierven, niettegenstaande 

 voldoende waterverversching. 



Het zeewater in deze glazen werd met methyleenblauw lichtblauw 

 gekleurd. 



Het bleek nu, dat evenals bij de hoogere dieren, niet uitsluitend doch 

 wel in de eerste plaats, zenuwweefsel gekleurd werd. Op deze wijze 

 was het mogelijk het subepitheliale net van gangliencellen en hunne 

 uitloopers te kleuren. In de tweede plaats kleurden zich de epithelien 

 voor het zintuiglichaam, vervolgens de epithelien der trilhaargroeve en 

 die, welke de roeiplaatjes dragen. Het electieve kleurings vermogen dezer 

 laatste epithelien is merkwaardig, aangezien bijna alle auteurs overeen- 

 stemmen in de nieuwe verwantschap tusschen deze epithelien met neuro- 

 epithelien. Fixatie dezer kleuring volgens de door Bethe aangegeven 

 methode, bleek zeer goed mogelijk. 



De voorloopige resultaten bij Cydippe pileus verkregen doen het 

 wenschelijk schijnen, een meer uitgebreid onderzoek in deze richting te 

 verrichten. 



Professor Verschaffelt deelt omtrent zijne onderzoekingen het vol- 

 gende mede : 



Het doel van het onderzoek was een methode te vinden, waarmede 

 het mogelijk zou zijn ook in kleinere fragmenten van wieren jodiuin- 

 verbindingen op te sporen, of, beter nog, ook de fijnere verdeeling dezer 

 stoffen in de weefsels na te gaan. Is dit laatste tot dusver nog niet 

 gelukt, zoo is het toch mogelijk gebleken de aanwezigheid van kleine 

 hoeveelheden gebonden jodium, ook in een dun schijfje van een planten- 

 orgaan, aan te toonen door het te behandelen met kaliumnitriet -j- HCl, 

 waaraan, als indicator, wat stijfsel wordt toegevoegd. Een dunne coupe 

 van het loof, den steel of het hechtorgaan van Laminaria digitata 

 Lamx. geeft, bij een dergelijke behandeling, oogenblikkelijk aanleiding 

 tot een intense blauwkleuring der stijfsel. Het is van belang op te 

 merken dat zeewater een dergelijke reactie niet geeft, klaarblijkelijk 

 omdat de hierin aanwezige hoeveelheid jodium te klein is. Ook andere 

 zeewieren, waarin zeer kleine hoeveelheden jodiumverbindingen voor- 



1) Experimenten over de functie van het labyrinth bij haaien. Tijdschr. N. D. V. (2). 

 VIII. 1. blz. 35. 



