volgens de waarnemingen van Ishikawa ook bij Megalobatrachus een 

 inwendige bevruchting plaats heeft evenals bij andere Salamanders. Hij 

 noodigt de Vergadering uit de prachtige eisnoeren in het verlichte bassin 

 straks in oogenschouw te nemen; alvorens hiertoe over te gaan doet de 

 Heer van Kampen in aansluiting hiermede de volgende mededeeling : 



Het inwendige van het geleihulsel, waarin het ei ligt, is vloeibaar en 

 wordt omgeven door een minder doorschijnend vlies, hetwelk zich voort- 

 zet in de as van het snoer, dat de kapsels verbindt. Wanneer het hulsel 

 geopend wordt, zwelt dit vlies in water op en vertoont dan een gelaag- 

 den bouw. Het wordt op zijn beurt door een meer doorschijnende gelei- 

 laag omgeven. Het ei ligt vrij in de vloeistof en steunt op de gelaagde 

 membraan. Ishikawa noemt in zijn korte beschrijving (Mittheil. der 

 Deutscher Gesellsch. für Natur- und Völkerkunde Ost-asien, Bd. IX, 

 Theil. 1, 1902) den vloeibaren inhoud der hulsels niet, maar laat het ei 

 onmiddellijk door membranen omgeven zijn. 



De eieren zelf zijn bolvormig (volgens Sasaki ovaal), ongeveer 7 mM. 

 in middellijn. Het jongste stadium, dat ik gezien heb ('2 dagen oud), ver- 

 toont reeds acht groeven, die alle vertikaal loopen (dus geen mikromeren 

 afsnoeren), maar de vegetatieve pool niet bereiken. Dit gebeurt pas later, 

 nadat reeds mikromeren gevormd zijn; hierdoor bestaat dus overeenkomst 

 met de (evenals die van Megalobatrachus zeer dooierrijke) eieren van 

 Salamandra maculosa. Alle onderzochte gevallen van dit 8-cellige stadium 

 vertoonen de vertikale richting der groeven en dus niet, de bij Urodelen 

 zoo dikwijls aanwezige verschillen. 



De spermatozoën met hun smallen kop en duidelijk perforatorium en 

 membrana undulatoria wijken niet van den voor Urodelen typischen 

 vorm af. 



