aanwezig bij waarschijnlijk alle Dasypodidae en Bradypodidae, met dit 

 verschil, dat het hier een vlakke plaat vormt en niet blaasvormig is 

 zooals bij de genoemde Carnivoren. In den regel blijft het zelfstandig, 

 maar bij Bradypus vergroeit het vroegtijdig roet het tympanicum. Ook 

 bij vele Megatheriidae kan het worden aangetoond. Parker noemt het 

 o. a. voor Marsupialia, Hyrax en Sus, waar het echter slechts zeer kort 

 zelfstandig blijft. Onder de Insectivoren zijn alleen de »Menotyphla" in 

 het bezit van een os bullae; de bulla van Tupaja wordt er geheel door 

 gevormd en sluit het tympanicum in, dat zijn oorspronkelijken hoefijzer- 

 vorm bewaart. Een hiermede te vergelijken toestand komt verder alleen 

 voor bij alle Prosimiae van Madagascar; maar hier gaat de verbeening 

 der bulla van het petrosum uit. Bij de overige Prosimiae (o. a. Tarsius) 

 ontstaat de bulla wel onafhankelijk van het tympanicum, maar vergroeit 

 er later mee. 



Bij de kat wordt het entotympanicum door hyalien kraakbeen vooraf- 

 gegaan. In andere gevallen is geen kraakbeen bekend; maar volledige 

 onderzoekingen hierover ontbreken nog. Hoewel dit kraakbeen voor een 

 oude afkomst pleit, schijnt het entotympanicum toch, daar het ontogene- 

 tisch pas zeer laat optreedt en daar het mij de Monotrenen en de meeste 

 Insectivoren ontbreekt, een acquisitie der Zoogdieren te zijn, ontstaan ter 

 versterking van den wand der trommelholte. Daarbij komt, dat volgens 

 Wincza het kraakbeen bij de kat zelfstandig ontstaat, onafhankelijk van 

 het primordiaalkraakbeen. Een homologon van het entotympanicum bij 

 de voorouders der Zoogdieren zal dus waarschijnlijk niet te vinden zijn. 



De Heer Versluys doet eene mededeeling over de verbinding van 

 van Quadratum en schedel bij de Lacertilia. 



Deze verbinding wordt algemeen beschreven als eene directe, waarbij 

 het gewrichtsvlak van het Quadratum overal onmiddelijk tegen den 

 Processus paroticus van den schedel aan ligt. Inderdaad echter ligt bij 

 vele Lacertilia tusschen deze skeletdeelen een dikwijls flink ontwikkelde 

 kraakbeenschijf, welke ik Intercalare zal noemen. 



De ontwikkelingsgeschiedenis leert nu hieromtrent het volgende: 



Bij hun eerste optreden als blasteem zijn Quadratum en schedelknpsel 

 op een tamelijken afstand van elkaar gelegen. Er groeit dan van de 

 Columella auris een uitsteeksel uit, welks aangezwollen uiteinde tusschen 

 de beide genoemde skeletdeelen komt te liggen en hieruit ontstaat het 

 vermelde kraakbeenstuk. Het heeft een eigen kraakbeenkern. Bij embry- 

 onen wier skelet in hoofdzaak kraakbeenig is, is het Intercalare in ver- 

 houding veel grooter als bij de volwassen dieren. Het is dan door bind- 

 weefsel vast met den Processus paroticus verbonden, van het Quadratum 

 door een duidelijke gewrichtsspleet gescheiden. De verbinding met de 

 Columella auris gaat meest vrij vroeg verloren; slechts bij weinige soorten 

 blijft ze als ligament bestaan. 



Bestond deze embryonale toestand nog even volkomen bij de volwassen 

 dieren, dan zou men zeer zeker zeggen, dat de bevestiging van het Qua- 

 dratum aan den schedel door middel van den tongbeenboog plaats vindt, 

 dat dus het Quadratum hyostyl is. Later echter, bij de verbeening, komt 

 een direkte aanraking van Quadratum en Processus paroticus tot stand 

 en ontstaan door de dekbeenderen ook andere vastere verbindingen van 

 het Quadratum met den schedel. Daardoor treedt bij volwassen Lacertilia 

 het aandeel van het Intercalare aan de bevestiging van het Quadratum 

 op den achtergrond. 



