gedurende het geheele jaar door. Nooit trof spreker er één exemplaar 

 van aan in het centrale bekken van de zuidwestelijke Noordzee en langs 

 de Holl. kust, waar water met hoog zoutgehalte (35 a 35.25 °/ 00 ), dat 

 uit het Kanaal afkomstig moet zijn, geregeld aan te treffen is. 



Later bleek dan ook, dat in het Eng. Kanaal zelf eveneens een der- 

 gelijke grenslijn in de verspreiding van O. similis aangegeven kon worden. 

 Dit geval nu staat niet op zichzelf, maar herhaalt zich bij een aantal 

 andere planktonorganismen, plantaardige zoowel als dierlijke. Van gene 

 is Halosphaera viridis, een eencellige Chloropbyllacea, een uitstekend 

 voorbeeld. Onder de Pendinaeën zijn het Ceratium- en Dinopbysis-soorten, 

 onder de Diatomeën Rhizosolenia styliformis, onder de Cladoceren Evadne 

 Nordmanni, die in de zuidwestelijke uithoek van de Noordzee volkomen 

 of zoo goed als geheel ontbreken. In dit geheele gebied vindt men niet 

 anders dan zuiver neritische vormen, ook in het water met het hooge 

 zoutgehalte en in het geval, dat men dus het bestaan van een, zij het 

 dan ook zwakken, noordoostelijk gerichten stroom onder den invloed der 

 zuidwestelijke winden aanneemt, (en het hooge zoutgehalte wijst er op, 

 dat zoodanige stroom werkelijk moet bestaan) kan men het voorkomen 

 van uitsluitend neritische vormen en het ontbreken der oceanische ele- 

 menten alleen verklaren door te veronderstellen, dat de laatste reeds in 

 het oostelijk deel van het Kanaal zoo goed als volkomen door de eerste 

 verdrongen worden en in de strijd om het bestaan ten ondergaan. Bij 

 deze vernietiging der oceanische soorten zou dan de vermenging van het 

 zeewater met het van de kusten van het Kanaal afkomstige rivierwater 

 een rol kunnen spelen. Doch hierbij dient men in het oog te houden, 

 dat die vermenging ondanks het betrekkelijk groot aantal wateren en 

 rivieren, die in het kustgebied van het Kanaal en de zuidelijke Noordzee 

 uitmonden, niet zoo aanzienlijk schijnt als men geneigd is te veronder- 

 stellen. Het bewijs daarvoor wordt geleverd door het hooge zoutgehalte 

 in het middengedeelte van de zuidwestelijke Noordzee, waar dit vaak 

 35.25 °/ o0 bedraagt, in enkele gevallen tot 35.40 °/ 00 stijgt. Aan den 

 anderen kant komen de meeste der bovengenoemde organismen ook steeds 

 in water met lager zoutgehalte voor (in de centrale Noordzee bedraagt 

 dit tusschen 34 en 35°/ 00 ) en is b.v. Oithona similis in de Kieler Bocht 

 een der algemeenste Copepoden bij een zoutgehalte van 12 — 20°/ oo . 



De Heer van Wijfie vertoont een aantal praeparaten (gekleurd met 

 methyleenblauw) eener nagenoeg volledige serie van stadiën uit de ont- 

 wikkeling van het kopskelet van Acanthias vulgaris. De eerst optredende 

 kraakbeenige elementen van het neurale cranium bij Acanthias — en 

 van het skelet in 't algemeen — zijn, gelijk bekend is, de parachordalia. 

 Aan hun vooreinde ontstaan een paar kleine kraakbeenstukjes, door 

 spreker poolkraakbeentjes genaamd en vervolgens rostraal van deze de 

 trabeculae. Weldra vergroeien deze drie elementen aan weerskanten met 

 elkaar tot een enkele kraakbeenstrook, die aan de vergroeiingsplaats van 

 parachordale en poolkraakbeen onder stompen hoek gekwikt is. 



De poolkraakbeentjes heeft spreker eerst gevonden nadat zij door zijn 

 assistent, den Heer JVoordenbos, bij embryos van zoogdieren ontdekt 

 waren. Continueel met bovengenoemde kraakbeenstrook wordt aan den 

 stompen hoek de lamina proötica aangelegd, die dorso rostraal gericht 

 is en weldra met een zelfstandig opgetreden supra-orbitaalkraakbeen 

 versmelt. 



Intusschen vertoont de oorkapsel eene zelfstandige kraakbeenschil aan 



