18 



geschikte visch dienst moet doen. Laatstbedoelde visch is de aal of 

 paling en wordt gevangen met z.g. kubben of korven en met den 

 aalreep. Door de meeste ankerkuil-visschers — en vooral door de 

 z.g. „ eigen" visschers — wordt gedurende de zomermaanden alleen 

 met den ankerkuil gevischt, om op die wijze het voor de kubben 

 benoodigde aas machtig te worden. 



Yoor hen komen dus bij de beoordeeling der vraag, of een punt 

 geschikt is om er met den ankerkuil te visschen twee momenten 

 in aanmerking: het eerste is, of er voldoende aas te vangen is, het 

 tweede: of men er niet te ver verwijderd is van een voor de aal- 

 vangst geschikte vischplaats. 



Ligt het vaartuig met den daaraan bevestigden kuil eenmaal op 

 de gekozen plaats voor anker, dan wordt gewoonlijk eenigen tijd 

 op die plaats verwijld. Er wordt dan in beide richtingen gevischt, 

 ofschoon van de vier tijen in den regel niet meer dan drie gebruikt 

 worden. Het eene tij, dat in dat geval overgeslagen wordt, is een 

 vloedtij en wel het in den nacht vallende vloedtij. Men kan hieruit 

 afleiden, dat, ook al zijn beide tijen bruikbaar, het visschen van 

 ebbe over 't algemeen meer voordeel afwerpt dan het visschen van 

 vloeien. Yoor een goed deel laat zich dit uit den korteren duur 

 van het vloedti] verklaren. Of vier of minder tijen gebruikt worden, 

 hangt zoowel van andere omstandigheden af, als van wat men zich 

 voorstelt te visschen. Zoo wordt nabij de haven van Lage Zwaluwe 

 (op alver) alleen van vloeien gevischt, aan het hoofd van Moerdijk 

 (op alver en zalm) eveneens ; vischt men in Februari op het dotatie- 

 water op spiering dan wordt het nachtvloed-tij overgeslagen, en in den 

 tijd der doode tijen zelfs beide vloedtijen. Yoor de staalboomen geldt ook 

 als regel, dat met hen meer van ebbe dan van vloeien gevischt wordt. 



§ 2. Vischwater en Verpachting. 



Zie de Kaart Plaat II. 



De visscherij met den kuil aan een voor anker liggend vaartuig 

 of aan staalboomen bevestigd, is uit den aard der zaak beperkt tot 

 die gedeelten onzer benedenrivieren, op welke eb en vloed een 

 krachtigen stroom onderhouden. Ofschoon in vroegere jaren ditzelfde 

 want in ons vaderland ook op andere wateren (zooals b.v. op de 



