52 



Laat ons die samen op f 2270.50 schatten, dan blijft voor de 

 ankerkuilvisscherij een bedrag van f 14000 over. Yan dit voor 

 hoogstens 36 kuilen te bevisschen water pachtte Jan van Strien 

 perceel 32 voor twee kuilen voor f 802 en Simon de Visser per- 

 ceel 28 en 34 voor vier kuilen voor / 855. A. van Bavel en C. L. 

 Yerheyen betaalden dus voor het voor 30 kuilen te bevisschen over- 

 blijvende vischwater f 12343. 



Men kan dus rekenen dat door hen per kuil per jaar aan den 

 Staat een pacht wordt opgebracht van ƒ 410. Laat ons hiermede 

 den prijs vergelijken, dien de eigenschokker aan het kantoor had te 

 voldoen om vergunning met een kuil te visschen te verkrijgen. 

 Die prijs bedroeg ƒ25 's weeks. Yan de twaalf maanden van het 

 jaar vallen er twee en een half of drie af voor den gesloten tijd, 

 terwijl gemiddeld nog gedurende twee niet gevischt kan worden ten 

 gevolge van vorst, ijsgang enz. Een ankerkuilvischjaar heeft dus 

 zeven maanden of dertig weken : huurt een eigenschokker zijn 

 vischwater bij de week, dan zou hij dus daarvoor f 750 per jaar 

 te betalen hebben. Zijn wij wel ingelicht, dan werd door eenige 

 eigenschokkers met de kantoren accoord gemaakt voor ƒ600 'sjaars; 

 en vergelijkt men nu hiermede het bedrag van ƒ 410, dat men kan 

 aannemen, dat door het kantoor per kuil aan den verpachter wordt 

 opgebracht, dan komt het op het eerste gezicht voor, dat werkelijk 

 aan den eigenschokker een te hooge som in rekening gebracht wordt. 

 Bij het beoordeelen van dat bedrag moet men echter in aanmerking 

 nemen, dat wij tot die som van ƒ 410 kwamen, door aan te 

 nemen, dat alle vaartuigen en voor het geheele seizoen vergunning 

 om te visschen zouden nemen; dat echter vele der eigenschokkers 

 slechts af en toe in staat zijn (en dan gewoonlijk slechts voor 

 korten tijd) te huren en dat de pachter dus, vooral in tijden van 

 slechte vangst, wanneer het hem reeds moeite kost het voor zijn 

 eigen kuilen komend gedeelte der pacht op te brengen, voortdurend 

 gevaar loopt, dat een groot deel van zijn vischwater niet verhuurd 

 zal worden, of dat de huurders niet in staat zullen zijn hun huur 

 op te brengen, niettegenstaande zij toch van zijn vischwater gebruik 

 zullen trachten te maken. 



Het pachten van meer vischwater, dan zij voor hun eigen vaar- 

 tuigen behoeven, is voor de kantoren een speculatie op de vangst: 



