94 



ken up de tlankcn, hier en daar met geele vlekjes op de hoogte 

 van de zijdestreep tusschen de donkerder blauwgrijze vlekken in. 

 Het boven de nagenoeg horizontale zijdestreep gelegen gedeelte ver- 

 toont talrijke daarover verspreide oranjevlekjes. Alleen hier en daar 

 begint het zilverkleed van het smolt-stadium de flanken te bedekken. 

 De rug- en borstvinnen vaaren groot in verhouding tot de grootte 

 van den visch, de bovenrand der rugvin is uitgehold, de voorste 

 der veertien stralen meer dan tweemaal langer dan de achterste. 

 De staartvin is nog diep uitgesneden. Het ploegbeen vertoont de 

 voor het parr-stadium eigenaardige tandjes. 



Waarschijnlijk zijn dit vischjes, die in de eerste weken van 1885 

 uitgekomen zijn en die, waren zij niet gevangen, in het voorjaar 

 van 1887 hun reis naar zee volbracht zouden hebben. Zij waren nog 

 in het parrkleed, wellicht echter niet ver meer van het oogenblik, 

 waarop zij het smoltkleed zouden aannemen : volgens Engelsche 

 waarnemers geschiedt dit ongeveer in April en zou slechts een korte 

 tijd noodig zijn, om deze verandering tot stand te brengen. Als 

 smolt gaan de jonge zalmen naar zee: zij hebben dan een „zilve- 

 ren livrei" aan en een lengte van 150 a 160 m.m. 



Is deze voorstelling juist en zijn de circa 130 m.m. lange vischjes 

 in het parrkleed jonge zalmen aan het einde van hun tweede levens- 

 jaar, dan moeten er tegen den winter ook kleinere voorkomen, die 

 b.v. slechts 30 a 40 m.m. lang zijn: dit zouden zalmpjes zijn, die 

 aan het eind van hun eerste levensjaar gekomen waren. Zulke kwa- 

 men ons echter nooit onder de oogen en bedriegen wij ons niet, 

 dan zijn zulke in onze wateren nooit met zekerheid waargenomen. 

 Dit zou men op die wijze kunnen verklaren, dat de zalmpjes eerst 

 tegen het eind van hun tweede levensjaar het ondiepe hooger ge- 

 legen water, waar zij geboren zijn, verlaten en als oudere parrs de 

 reis naar zee aanvaarden; gedurende de maanden van hun tweeden 

 winter zouden zij zich dan in den toestand, dien wij leerden ken- 

 nen, in het hoogere gedeelte onzer benedenrivieren kunnen ophou- 

 den. In dien tijd zou het dus tot de mogelijkheden behooren, dat de 

 ankerkuilen op de Nieuwe Merwede b. v. er af en toe exemplaren 

 van vingen. 



