178 



hadden dus tijdens het onderzoek het vischwater-monopolie op de 

 door ons onderzochte rivier. Zooals wij dit op bladz. 50 hebben 

 uiteengezet waren de eigen visschers dus genoodzaakt van de kan- 

 toren vischwater te pachten. Het gevolg hiervan was in den regel, 

 dat zij aan het kantoor een prijs moesten opbrengen, die hooger 

 was dan hetgeen door het kantoor aan den Staat per kuil werd 

 opgebracht. 



Het ligt voor de hand te meenen, dat de „ eigen" visscher aan 

 zich zelven te wijten had, dat hij zijn vischwater nu betrekkelijk 

 duur van den pachter moest huren. Waarom had hij bij de verpach- 

 ting niet beter op zijn tellen gepast? Dit is echter een geheel on- 

 juiste meening. Immers, het vischwater, dat hij had kunnen pachten, 

 is een geheel ander water, als hetgeen hij later van den pachter 

 van het gezamenlijke vischwater huurt. Dat laatste heeft voor hem 

 waarde, het eerste niet! Yan den Staat kon hij b.v. het recht pach- 

 ten met drie kuilen in perceel 31 (zie de Kaart) van de verpachting 

 van 10 December 1885 te visschen. Bij de verpachting heeft dit 

 perceel f 1005 opgebracht; laat ons aannemen dat deze „eigen" 

 vischer dit perceel voor dat bedrag gepacht had; laat ons daarbij 

 aannemen, dat twee andere „eigen" visschers voor den kostenden 

 prijs het recht in dat perceel met een kuil te visschen van hem 

 overgenomen hadden. Het perceel kost dan elk / 335 en zij 

 kunnen het geheele jaar visschen. Dat schijnt goedkooper dan 

 f 600 aan den pachter te betalen; in werkelijkheid is het echter 

 duurder, want in dit betrekkelijk kleine perceel valt het geheele 

 jaar niet te visschen ; alleen onder bepaalde omstandigheden, van 

 den rivierstand, van weer en wind afhangende, wordt hier gedu- 

 rende eenige dagen of weken, de kuil met voordeel gezet, daarop 

 volgen echter dagen en weken, maanden misschien, waarin men 

 daar ter plaatse geen vangst van beteekenis in den kuil vindt. 



Huurt hij daarentegen vischwater van den pachter voor een be- 

 paalde som per jaar {f 600 in het door ons gestelde geval), dan 

 wordt hem vergund den eenen tijd in dit, op een anderen in dat 

 perceel te visschen. Wel is ook het kantoor gehouden aan het bij 

 de verpachtingsvoorwaarden gestelde getal kuilen; hij zal echter den 

 eigen schokker, die hem geregeld zijn huur opbrengt, niet lastig 

 vallen, als hij zonder vergunning in een ander perceel vischt, dan 

 hem toegestaan is. 



