180 



De verpachtingswijze heeft dus min of meer op den „eigen" 

 visscher gedrukt en het kantoor bevoordeeld. Op zich zelf zou dat 

 nog zoo'n groot bezwaar niet zijn; het komt ons echter daarom 

 vooral minder gewenscht voor op deze wijze voort te gaan, omdat 

 het ons toeschijnt, dat het visschen met ankerkuilen juist door den 

 kleinen visscherman met meer voordeel in praktijk wordt gebracht, 

 dan door een kantoor. Was dit te verkrijgen, dan moest bij deze 

 visscherij steeds de visscher aan boord van het vaartuig, de eenige 

 of voornaamste belanghebbende zijn. Het is geen visscherij, die een 

 groot kapitaal, groote kennis en groote voorbereidende werkzaam- 

 heden vereischt (zooals een zalmzegenvisscherij b.v.) ; neen, het is 

 een visscherij, waarbij alles neerkomt op het weerstandsvermogen, 

 op de wakkerheid, op de volharding van den schipper en zijn knecht. 

 Daarom moesten zij, strikt genomen, nooit gehuurde lieden zijn, 

 maar eigenaars, zelf in de eerste plaats bij de vangst geïnteresseerd. 

 Men moet 's nachts bij slecht weer het lichten van den kuil hebben 

 bijgewoond, of 's winters als zware ijskegels als een franje aan het 

 berghout hangen en het vaartuig steigert tegen zijn ketting, bij hen 

 aan boord zijn gekomen, om diep doordrongen te worden van de 

 meening, dat zulk werk verdient beloond te worden met de opbrengst 

 van dat werk zelf. Het eenige wat goed is, is, dat zij geen gebrek 

 aan voedsel hebben op de schokkers ; overigens leiden zij aan boord 

 der slecht onderhouden en ongemakkelijke vaartuigen wel het on- 

 aangenaamste leven, dat zelfs voor een visscher denkbaar is. Dulden 

 zij dat echter voor zichzelven en wordt dan het zure werk af en 

 toe beloond door een vangst van beteekenis, dan kan men zich 

 zelfs op deze schokkers tevreden visschers denken. 



Daarom is onze conclusie, dat de verpachtingswijze zoo moet 

 veranderd worden, dat de mogelijkheid, dat de eigen visschers 

 geheel zelfstandig voor zich zelven zullen kunnen pachten, ver- 

 groot wordt. 



Bij de verpachtingsvoorwaarden is de tijd van sluiting en de af- 

 stand, die twee kuilen tusschen zich bewaren moeten, bepaald. 



Wat het eerste punt betreft, zoo zou de weinige energie, waar- 

 mee in de tweede helft van Maart de visscherij gedreven wordt, 

 het denkbeeld aan de hand doen, dat de gesloten tijd veilig reeds 



I 



