262 



hun plaatselijke verspreiding in de drie Duitsche Noordzeerivieren, ga ik er 

 thans toe over de bezwaren en nadeelen te bespreken, die aan de ankerkuil- 

 visscherij hetzij dan onvermijdelijk, hetzij tengevolge van de wijze waarop zij 

 uitgeoefend wordt, verbonden zijn. Het wegnemen of zooveel mogelijk beper- 

 ken van deze laatste, moet in het belang van de instandhouding en bevorde- 

 ring der visscherij beproefd worden. 



Tot de onvermijdelijke bezwaren aan deze visscherij verbonden, behoort de 

 vernieling van jonge visch, die er het gevolg van is en deze wordt uit een 

 economisch oogpunt des te bedenkelijker, hoe verder de visscherij uit het 

 zout- en brakwatergebied de riviermonden binnendringt en hoe grooter het 

 aantal der kuilen wordt in verhouding tot de breedte van het rivierbed. Tot 

 de bezwaren, die meer of minder goed vermeden zouden kunnen worden en 

 die uit het misbruik van het vischtuig voortvloeien, moet men het aanwenden 

 van den ankerkuil rekenen, alleen met het doel aas te visschen, gedurende de 

 maanden Mei tot eind Augustus. Laat ons dit laatste bezwaar een weinig 

 meer van nabij beschouwen. 



Onder „Grus" of aas verstaat men allerhande soorten van vischbroed en 

 kleine vischjes, die als aas voor de vangst van aal in gevlochten teenen 

 korven (kubben) gebruikt worden, doch die ook vaak als voedsel voor hoen- 

 ders, eenden en varkens dienst doen. Voor de vangst van aas wordt de 

 nauwste staart gekozen, op de Elbe en Weser de z. g. kleine spieringenstaart 

 met een wijdte der mazen van 8 mm. Bedenkt men nu, dat de naar den 

 kant van den stroom gerichte opening van den 60 voet langen kuil, zooals 

 reeds vroeger werd meegedeeld, een afmeting heeft van ongeveer 22 voet 

 breedte en 11 voet lengte, zoo wordt het duidelijk, dat hiermede letterlijk 

 alles gevangen wordt, wat de stroom aanvoert. Zoo vond ik op den 22«t«» 

 Juni in een bij Sandstedt op de Weser geplaatsten kuil naast vele ongeveer 

 een vinger lange en enkele grootere spieringen (Osmerus eperlanus) groote 

 massa's spieringkaf, dat een lengte had van 23 a 26 mm., evenzoovele possen 

 (Acerina cernua, op de Elbe noemt men ze „Stuhren) van 13 cm. en broed 

 van de pos van 18 a 251/3 mm.; dan stekelbaarsjes met drie doornen (Gas- 

 terosteus aculeatus) van 18 tot 23 mm. lengte en niet weinig botten (Pleu- 

 ronectes flesus) voor het meerendeel vischjes van 26 tot 40 mm. en voor 

 een veel geringer deel van 10.5 tot 18 cm.; eindelijk 12a 15 stuks kleine 

 alen (Anguilla vulgaris), enkele jonge ruischvoorns (Leuciscus rutilus), blijen 

 (Blicca björkna) en lange blijen (Abramis vimba), een houting (Coregonus 

 oxyrhynchus) van 8 cm. Alle deze grootere visschen werden letterlijk geheel 

 omhuld door gebroken en platgedrukte vischbroedjes, vooral spieringkaf en 

 door een weeken doorschijnenden schaaldierenvorra (Mysis vulgaris), het 

 kostbaarste voedsel van de visschen der beneden-Weser. Jonge naar zee op 

 weg zijnde zalmen heb ik gedurende de weinige dagen, op welke ik de aas- 



