264 



vangst der ankerkuilen op mijn gemak onderzoeken kon, niet aangetroffen; 

 de visschers verzekerden mij echter allen zonder onderscheid, dat deze in 

 grooten getale, vooral in het voorjaar, enkele echter ook nog later gevangen 

 werden. Dit werd bevestigd door den over dit onderwerp door mij bijzonder 

 ondervraagden visscherij -opziener. In Juli en Augustus komt hier nog elft- 

 broed (Clupea alosa en finta) bij en vormt dit, zooals mij de heer Decker, 

 Kon. Hoofdopziener der visscherijen op de Elbe, meedeelde, soms 10 procent 

 van den inhoud van den aaskuil; dan komt ook de houting, die tegen Sep- 

 tember een grootte van 12 a 15 cM. bereikt, in talrijker exemplaren voor. 



De aaskuilen worden in den regel na elk getij gelicht, om dan met het 

 versch gevangen materiaal de op den stroom geplaatste aalkorven te azen. 



Is de inhoud van den kuil in het vaartuig uitgestort en de kuil weer 

 klaargemaakt, dan wordt op de terugvaart of tijdens.de vaart naar de op den 

 stroom geplaatste korven de vangst gesorteerd: de grootere eetbare visschen 

 worden er uitgezocht, de massa der kleinere voor de kubben geschikte visch- 

 jes, der vischlarven en schaaldieren (Mysis), die voor de korven bruikbaar 

 zijn, wordt van de hiervoor ongeschikte (pos, bot enz.) tamelijk wel afge- 

 scheiden. Intusschen is men bij de eerste partij op den stroom geplaatste 

 korven aangekomen; deze worden uit het water gehaald en hun vangst en 

 de misschien er nog in voorhande overblijfsels van het vroegere aas er uit 

 genomen en zoodra zij opnieuw van eenige handen vol aas voorzien zijn, op 

 nieuw te water gelaten; zoo gaat men voort tot alle korven verzorgd zijn. 

 Wat dan nog aan kleine vischjes en vischbroed in het schip over is, wordt 

 nu eerst over boord geworpen, natuurlijk half plat gedrukt en vertrapt en 

 behalve de alen en enkele botjes niet langer in staat te leven; of wel de 

 geheele rest, voor zoover zij geen benedenmaatsche, door de wet dus beschermde, 

 visschen bevat, als eenden- en varkensvoeder van de hand gedaan, of als 

 mest gebruikt. 



Op het ongeveer 23 kilometer lange en door elkander genomen ongeveer 

 1400 M. breede Wesergebied tusschen Lienen en Grossensiel zijn op die wijze 

 van 30 tot 42 aaskuilen aan palen bevestigd den geheelen zomer door in 't ge- 

 bruik. Brengt men nu van Mei tot September slechts 100 vischdagen in rekening 

 en schat men de vangst per kuil na elk tij (volgens eigen opgave van de 

 visschers) slechts op gemiddeld 20 pond, zoo geeft dit een hoeveelheid van 

 1200 a 1400 centenaars (60.000 a 70,000 kilogram) aas vischbroed, kleine 

 vischjes, vischvoedsel enz., die gedurende den zomer op het bedoelde gebied 

 aan de Weser onttrokken wordt, om daarmede alen te vangen, die voor een 

 gedeelte uit een economisch oogpunt van slechts zeer hypothetische waarde zijn. 

 In het gunstigste geval gaan er nl. 5 a 10 stuk op het pond, gewoonlijk 

 echter wel 12 a 15 z. g. tel-alen, die niet naar het gewicht maar per stieg 

 (een stieg a 20 stuks) verkocht worden. 



