270 



de ankerkuilvisscherij al in een zeer slechten roep staat, ontbreken de noodige 

 statistische gegevens. Naar ik hoop zal men nu eindelijk overgaan tot het 

 behandelen der reeds zoo lang door mij bepleite quaestie, of het niet moge- 

 lijk is voor het kuilaas, d. i. voor het aas, dat alleen in voor dat doel te 

 water gelaten kuilen gevangen wordt, iets anders in de plaats te vinden en 

 dat vooral voor de maanden Mei, Juni en Juli, in welke deze visscherij voor 

 de naar zee trekkende jonge zalmen zoo gevaarlijk wordt. Men mag dit niet 

 als a priori voor onmogelijk houden. Zoo kan men, zooals dit reeds door 

 eenige visschers aan de Weser geschiedt, de nog geheel samenhangende onrijpe 

 kuit van de elften, die daar gevangen worden, als aas voor de aalkorven ge- 

 bruiken en evenzeer, zooals de Eemsvisschers te Leerort doen, het afval, de 

 ingewanden dus, van den steur. En wanneer jaarlijks 6000 a 8000 steuren 

 in de beneden-Elbe gevangen en voor het grootste gedeelte van Altona en 

 Hamburg uit voor de markt verwerkt worden, zou dit dan niet juist een 

 bron kunnen worden van zeer goedkoop te verkrijgen aas, voor die Elbe- 

 gedeelten, op welke sedert jaren door visschers en visscherij bezitters naar een 

 geheel verbod van den ankerkuil ten minste van het midden van Mei tot 

 het midden van Juli gehaakt wordt? In 't kort men heeft hier te doen met 

 een vraagstuk, dat men nog nooit ernstig onder de oogen heeft gezien. De 

 meeste visschers houden zich natuurlijk veel te gaarne aan de van oudsher 

 bestaande gewoonten en willen van ander aas, als het met de kuilen gevan- 

 gene, niets weten; zij zullen dus ook nooit uit eigen initiatief tot hierop be- 

 trekking hebbende proefnemingen overgaan. Het komt mij daarom ter verkrij- 

 ging van een uit een economisch oogpunt rationeele visscherij noodzakelijk 

 voor, dat dergelijke proefnemingen onder toezicht van daartoe geschikte per- 

 sonen met geldelijke ondersteuning van den kant der regeering of van 

 visscherij vereenigingen ingesteld worden. 



Om ten slotte nog aan te toonen, met welke verspillingen de ankerkuil-vis- 

 scherij ook in andere gedeelten van het jaar als in de maanden Mei tot 

 September gepaard gaat, tegelijk om duidelijk te maken, hoe noodzakelijk 

 het is het van jaar tot jaar toenemende aantal, dat op die riviergedeelten 

 met zoet water, die tot de kustvisscherij gerekend worden, eenigszins te 

 beperken, moge het volgende dienen. 



In September eindigt de visscherij op zomeraal; daarentegen begint tegen 

 het midden of het eind van die maand de vangst van drijf paling, van prik- 

 ken en ten laatste ook van spiering. Waren tot dien tijd slechts een beperkt 

 aantal kuilen voor de aasvisscherij in gebruik, zoo ontplooien zich nu breede 

 scharen van 13, 15 ja tot 30 stuks naast elkander. Op den 22 September 

 1883 telde ik op de Weser tusschen Grossensiel en Lienen niet minder dan 

 114 stuk, drie jaren later waren er reeds ongeveer 150 aanwezig. In een 

 bij Sandtstedt aan de Pruissischen kust gebruikten kuil vond ik behalve 



