272 



spiering en pos, die den hoofdinhoud uitmaakten en tusschen 5 en 19 cm. 

 lengte verschilden, alen van 23 cm. en daar beueden, lange blijen (Abramis 

 viraba) van 13—14 en van 21 cm., talrijke botjes van 4.5 cm., enkele ook 

 van l^/o cm., dan niet weinige finten (Clupea finta) van 8 tot 11 cm., Ser- 

 pelingen (Squalius leuciscus) van 9.6 cm., talrijke kustharingen van 6 tot 9 

 cm., twee stuk houtingen (Coregonus oxyrhynchus) van 16 en resp. 17 cm., 

 eenige blankvoorns (Leuciscus rutilus) van 11.2 en 22 a 23 cm., een elft van 

 31.9 cm. en een barbeel van 7 cm. lengte. 



Is de staart van den kuil gelicht en zijn inhoud op het dek uitgestort, dan 

 vindt men, dat een groot deel van de visschen tengevolge van de persing, het 

 slik en het stooten reeds gestorven is ; in den regel zijn het alleen de alen, de 

 meeste platvisschen en een gedeelte der possen, die nog leven. Om de kleine 

 en onderraaatsche visschen bekommert de visscher zich echter gewoonlijk vol- 

 strekt niet; eerst wanneer op de thuisreis de voor de markt bestemde spie- 

 ringen en andere visschen uitgezocht zijn, keert het kleine goed per schop 

 in het water terug. 



Behalve Mysis vulgaris, welk schaaldier nog in groote hoeveelheden voor- 

 kwam, trof men nu ook garnalen (Crangon vulgaris) in geringe hoeveelheid 

 in de kuilen aan (bovenste grens hunner verspreiding.) 



Bedenkt men nu, dat bij Grossensiel alleen 27 kuilen in een onafgebroken 

 reeks naast elkander geopend staan, en dat hier dus alles wat de rivier over 

 een breedte van ongeveer 594 voet in een laag van circa 11 voet diepte met 

 zich voert, wordt tegengehouden en gevangen, dan kan men zich ten naaste bij 

 een voorstelling maken van de vernieling, die hier van het visschen met 

 ankerkuilen het gevolg is; dat deze vernieling des te grooter beteekenis ver- 

 krijgt, hoe hooger stroomopwaarts deze soort visscherij uitgeoefend wordt 

 ligt voor de hand. 



