278 



onduidelijk; alleen het achterste gedeelte behoudt min of meer de chorda- 

 structuur. Aan de onderzijde wordt het uiteinde der chorda gesteund door 

 een kraakbeenige strook (fig. 5, a). 



Aan de onderzijde is de laatste wervel bezet met talrijke aanhangselen. (PI. 

 IIL fig. 4-6, h-h). In de eerste plaats drie oorspronkelijk kraakbeenig met 

 den wervel verbonden stukken, waarvan alleen het eerste (fig. 4 — 6, b) met twee 

 zijtakken ontspringt en als een onderste boog dienst doet, in zooverre als het 

 uiteinde van het caudale kanaal zich tusschen de twee zijtakken door tot nabij 

 het tweede aanhangsel voortzet ; aan beide uiteinden — zoowel nabij den laat- 

 sten wervel als aan het vrije uiteinde — zijn de drie aanhangselen met hun 

 kraakbeen samen verbonden. Een dunne beenplaat vertoont zich echter reeds 

 bij larven van 20 m.m. lengte aan het oppervlak der kraakbeenstukken. 



Naar boven en naar achteren volgen op deze drie aanhangselen {b, c en. d) 

 vier andere (e, ƒ, g en h), die in zooverre echter van de voorafgaande ver- 

 schillen als zij niet kraakbeenig, maar met naadverbinding met het wervel- 

 lichaam samenhangen. Zij worden ook als kraakbeenstukjes aangelegd en begin- 

 nen even vroeg als de lager gezeten aanhangselen te verbeenen : de verbeening 

 omgeeft als een gesloten zak het naar den wervel gekeerde uiteinde, het vrije 

 uiteinde steekt echter kraakbeenig buiten de beenbekleeding uit. De vorm 

 dezer beenstukjes blijkt evenals die der drie eerstgenoemde voldoende uit de 

 afbeeldingen. De boven reeds vermelde kraakbeenplaat, die het uiteinde der 

 chorda steunt (fig. 5, a), zou als achterste lid van de reeks der onder het 

 uiteinde van de wervelkolom geplaatste beenstukken kunnen opgevat worden. 

 Terwijl wij hier geheel buiten theoretische beschouwingen wenschen te blijven, 

 vermelden wij alleen, dat Lotz ^) aan al deze stukken den naam van onderste 

 bogen geeft, terwijl Eyder^) dezelfde stukken als „hypurals" aanduidt. 



Aan de bovenzijde is de laatste wervel bij de spiering niet van onmidde- 

 lijk daarmede samenhangende aanhangselen voorzien; ten minste niet in het 

 jongste door mij onderzochte stadium (20 m.m.). Wel treft men in dit sta- 

 dium reeds een twee- of drietal kraakbeenig gepraeformeerde stukjes aan, rug- 

 waarts van den laatsten wervel, doch deze staan niet met den wervel zelven 

 in verbinding. Het zijn deze stukken, die spoedig een beenplaat aan het 

 oppervlak ontwikkelen, doch aan het vrije uiteinde kraakbeenig blijven voort- 

 groeien, die (bij de zalm) reeds door KöUiker 3) als valsche bovenste doorns- 



1) Lotz, Ueber den Bau der Schwanzwirbelsaule der Salmoniden, Cyprinoiden, Per- 

 coiden und Cataphracten. Zeitschr. f. Wiss. Zoölogie. XIV. 1864. 



2) Ryder, The evolution of the fins of fishes. Report U. S. Commission of Fish and 

 Pisheries (1884). 1886. 



3) Kölliker, Ueber das Ende der Wirbelsaule der Ganoiden und einiger Teleostier. 

 Leipzig. 1860. 



