294 



ondersten boog van den op z volgenden wervel, l dien van den daaropvolgenden. 

 h Is echter de laatste boog, die werkelijk als zoodanig fungeert : het haemale 

 kanaal strekt zich tot tusschen de takken van dien boog h uit. (Vergelijk fig. 

 7 van PI. IV, waar de grenzen der achterste wervels aangegeven zijn in een 

 teekening van een praeparaat van den staart van een sprot.) Evenals dit bij 

 de zalm en de spiering het geval is, blijven ook bij de haringachtige visscheu 

 de vier laatste hypurale stukken (e, /, g en %) steeds vrij van de chorda, 

 terwijl de daaraan voorafgaande zich met hun min of meer verbreede onder- 

 ste uiteinden tegen de chorda aanleggen en daarmee vergroeien. 



Ofschoon niet tot het geraamte van den staart der haringlarve behoorend, 

 maak ik hier nog melding van het feit, dat het uiteinde van het ruggemerg 

 zich ook bij de haring een eind ver voorbij het uiteinde van de chorda voort- 

 zet (PI. VI, fig. 2). Het chorda uiteinde (wat gewoonlijk als urostyle wordt 

 aangeduid) wordt aan de onderzijde gesteund door een kraakbeenig stuk, 

 (opisturale, Ryder) (PI. VI, fig. 2, a) terwijl het ruggemerg (ibid., m. d) er 

 boven over heen verloopt. Het uitstekende gedeelte is bij een larve van onge- 

 veer 45 m.m. lengte ruim 1 m.m, lang en 1/40 m.m. breed. Ryder besprak 

 in zijn opstel „The Evolution of the Fins of Fishes" de wijze, waarop bij 

 Amiurus albidus het uiteinde van het ruggemerg verder reikt dan het einde 

 van de urostyle en kent beteekenis toe aan het feit, dat het vrij uitstekende 

 gedeelte van het ruggemerg niet in de richting van de urostyle blijft door- 

 loopen, maar naar beneden gebogen is: „the sigmoid flexure of the end of 

 the spinal cord" i). Bij de haring is echter van een dergelijke kromming 

 niets te bespeuren : het vrij uitstekende gedeelte loopt door, juist in de rich- 

 ting van het daaraan voorafgaande door de urostyle ondersteunde gedeelte. 



De op plaat VI als fig. 1 voorgestelde haringlarve had een lengte van + 

 30 m.m. met de staartvin. De langste jonge haring, die nog den naam van 



„Fifth Report of the Scottish Fisheries Board", geeft J. Duncan Mattews een beschrijving 

 met teekening van den bouw der staartvin eener haringlarve van 38 m.m. Ook hem 

 gelukte het de grenzen te onderscheiden der wervels, die op den in mijne afbeelding 

 met e aangedulden wervel volgen. Hij noemt dezen den 57sten wervel en onderscheidt 

 dan nog een BSsten, 69sten en 60sten en misschien zelfs nog een Blaten wervel. 



1) „The suprachordal portion, over the urostyle, has been bent up, but the part ex- 

 tending behind the end of the urostyle has not been bent upware at the same angle, 

 but is very much less inclined to the plane of the axis of the body than the portion 

 immediately in front of it. So it appears that the upturning of the chorda seems to 

 affect the upbending of the spinal cord to the same extent as itself only as far as the 

 two structures coincide in their relative positions of parallelism with each other." 

 Ryder, 1. e. p. 1003. 



