304 



en wel vooral Mysis vulgaris en een soort van het geslacht Temora (een 

 Copepode dus). Deze beide diervormen bewonen het brakke water van onze 

 riviermonden en komen ook hooger op de rivier voor; zij leven echter niet 

 in de Noordzee. 



Zooals wij reeds op bladz. 142 van het llapport mededeelden, moeten de 

 op het Hollandsch Diep en het Haringvliet voorkomende haringen beschouwd 

 worden als dieren, die in zee zijn geboren en die om de een of andere reden, 

 doch niet om zich daar voort te planten, de riviermonden komen binnenzwem- 

 men. Zij doen dit blijkbaar op zeer verschillenden leeftijd: als larven, als 

 bliekjes van 70 a 80 m.ra., als z. g. halve haringen van 140 a 150 m.m., ein- 

 delijk ook, maar betrekkelijk zeldzaam, als haringen van 230 a 240 m.m. 

 Het zoete in zee stroomende water wijst hun den weg, zij volgen dien ver- 

 moedelijk om ééne voorname reden : om zich te goed te doen aan het over- 

 vloedige voedsel, dat hen in het brakke water der riviermonden en in het 

 zoete water der hoogere riviergedeelten wacht. Als zij de rivier pas zijn bin- 

 nengetreden zien zij zilverblank en hebben zij blauw- of groenachtig gekleurde 

 ruggen, hun maag is leeg en hun hoogte gering, Zij zijn lang en smal als 

 een mes. Spoedig verandert nu tengevolge van het overvloedige voedsel hun 

 voorkomen : een zekere welgedaanheid vervangt hun schraal voorkomen ; de 

 metaalglanzige donkere rug maakt plaats voor een meer bruin gekleurden, hun 

 dikte wordt aanzienlijk, de buik zakt min of meer door.- de haring neemt 

 het voorkomen aan, dat wij in fig. 4 op PI. VI trachtten weer te geven. 



Zoo verklaart zich het feit, dat smallere en breedere exemplaren van jonge 

 haring voorkomen bij zeer verschillende grootte. Heeft men er bezwaar tegen, 

 de meening als juist te beschouwen, dat het meerendeel der jonge haringen, 

 die de rivier komen opzwemmen toch, i. e. onafhankelijk van den mensch en 

 zijn bedrijf, gedoemd zijn om te komen, alvorens aan de voortplanting deel te 

 nemen (zie bladz. 166), in ieder geval moet men toegeven, dat zij de rivier, waar 

 zij zich eenige maanden opgehouden en gevoed hebben, weer verlaten moeten 

 alvorens die voortplanting te kunnen volbrengen. Dus kan de vischrijkdom 

 „der rivier" kwalijk geacht worden er schade onder te lijden, wanneer vele 

 van hen worden weggevangen. 



Clupea SprattUS, Linn. De Sprot. (Zie Plaat IV en Plaat V, fig. 1.) Op 

 het gezicht kan men de sprotlarven van de haringlarven onderscheiden door 

 dat eerstgenoemde een ' weinig hooger zijn bij een zelfde lengte of, wat op 

 hetzelfde neerkomt, een weinig korter bij eenzelfde hoogte. Een sprotlarve 

 van 25 m.m. lengte is 2^/4 m.m. hoog, een haringlarve van die lengte is 



