310 



In verband met den meer gedrongen bouw der sprot doet ook het verschil 

 ia het aantal wervels een gewichtig onderscheidingskenmerk aan de hand. Telt 

 men wervels of myotomen dan vindt men, dat dit aantal bij de haring +57, 

 bij de sprot + 48 bedraagt, of als men de rudimentaire wervels aan het eind 

 der wervelkolom meetelt 59 en 50. Bij de larven en zeer kleine visschen is 

 het echter niet altijd een gemakkelijke zaak die wervels met nauwkeurigheid 

 te tellen en ook de myotomen zijn niet steeds duidelijk te onderscheiden. 

 Een in alle door mij onderzochte exemplaren vast doorgaand verschil levert 

 ook de bouw van de staartvin op. Op PI. IV is fig. 7 een afbeelding van het 

 staartskelet van een sprotje van 47 m.m., fig. 8 van een sprot van 117 m.m. 

 Fig. 7 is geteekend bij 58malige vergrooting, fig. 8 bij ISmalige. In fig. 7 is 

 dat stadium afgebeeld, waarin zich de verbeening aan het oppervlak van al de 

 kraakbeenig aangelegde stukken begint te vertoonen, in het stadium van fig. 8 

 daarentegen is de verbeening volkomen. Dezelfde letters werden in beide 

 figuren aan dezelfde deelen gegeven, aan die deelen trouwens, die bij de haring 

 eveneens met die letters werden aangeduid. Al de eigenaardigheden in het 

 geraamte van den staart bij de haring vindt men bij de sprot terug met één 

 zeer standvastig punt van verschil: terwijl bij de haring het aantal valsche 

 bovenste doornsgewijze uitsteeksels, die evenwijdig aan en tusschen het doorns- 

 gewijze uitsteeksel (t) van den laatsteu volkomen wervel (ij) en de opge- 

 richte urostyle geplaatst zijn, steeds twee (PI. V, fig. 6, k, l.) bedraagt, 

 is dit aantal bij de sprot drie (PI. V, fig. 7 en 8, «', A; en l). Dit is — 

 voor zoover ik heb kunnen nagaan — een geheel standvastig verschil. Ik 

 maakte praeparaten van een sprotlarve van 29 m.m., van 34 m.m., van 47 

 m.m., van 85 m.m, en van 117 m.m. en ik vond bij alle dezelfde eigenaar- 

 heid terug. Van jongere en oudere haringen praepareerde ik het staartskelet 

 van zeer talrijke exemplaren en van allerhande afmeting : bij alle bedroeg het 

 aantal der hier bedoelde beenstukken twee. Dit is trouwens ook het aantal; 

 dat men bij de andere door mij onderzochte soorten van het geslacht Clupea 

 (nl. Clupea alosa en finta) aantreft. Bij de ansjovis (Engraulis encrasicholus) 

 schijnen echter oorspronkelijk ook — evenals bij de sprot — drie dergelijke 

 epurale stukken voor te komen; men vindt er echter slechts twee, waarvan 

 het voorste breeder is en in jeugdige exemplaren (van 60 a 70 m.m.) in het 

 midden een overlangsche spleet vertoont, die echter niet doorloopt en dus 

 geen splitsing van het beenstuk in tweeën veroorzaakt. Nog in een ander 

 opzicht zou men voor de onderscheiding der jongere sprotjes van het maaksel 

 der staartvin gebruik kunnen maken en wel doordien het met d aangeduide 

 hypurale beenstuk minder zelfstandigheid behoudt, dan dit bij haring en elft 



