316 



voortplantingstijd van dit dier, dat de kleine elftjes reeds tegen het eind van 

 Juli den volwassen elftvorm aangenomen zouden hebben. Is Kröyer's meening 

 juist, dan moeten de kleine elftjes, die door ons tegen het eind van Juli ver- 

 kregen werden van de paaiing van het vorige jaar afkomstig zijn. Kost het 

 moeite, dit aan te nemen, zoo verlieze men toch niet uit het oog, dat de z.g. 

 zeeharing 7 a 9 maanden noodig heeft om den blijvenden haringsvorm aan 

 te nemen. Wat voor de larven van deze haring geldt, dat zij in de winter- 

 maanden weinig of niet groeien, zou ook voor de elftlarven het geval kun- 

 nen zijn .... Zekerheid in deze kan men alleen verkrijgen door een stelsel- 

 matig onderzoek omtrent de paaigronden en den paaitijd van de elft, door voort- 

 gezette waarnemingen omtrent hun ontwikkelingsgeschiedenis, hun larven enz. 



Dat men in de vischjes van Ammerstol en Groote Lindt werkelijk kleine 

 elftjes en niet b.v. kleine haringen of sprotten voor zich heeft, kan op de 

 volgende wijze worden aangetoond. In de eerste plaats blijkt dit uit den vorm, 

 uit het geheele voorkomen der vischjes (PI. VI, fig. 6): bij een lengte van 

 45 m.m. is het dier 10 m.m. hoog, terwijl de kop lOi/g m.m. lang is. De 

 rugvin zit met de basis harer eerste straal op I91/3 m.m. van de punt der 

 onderkaak, de buikvin op I91/2 m.m., de aars op 271/2 m.m. De platen van 

 het kieuwdeksel (PI. VI, fig. 7) hebben reeds den voor de elft eigenaardigen 

 vorm, de straalsgewijs loopende lijnen op het voornaamste stuk van het kieuw- 

 deksel zijn reeds aangeduid. De bovenkaak is veel langer dan bij een jong 

 haringje of sprotje van dezelfde grootte en reeds is een spoor te zien van de 

 later zoo duidelijke uitsnijding van den rand der tusschenkaak. 



Een zeer opmerkelijk kenmerk doet ook bij deze soort de bouw van het 

 geraamte der staartvin aan de hand. Zooals nader blijkt uit een vergelijking 

 van fig. 8 op Plaat VI met de figuren, die een afbeelding gaven van het 

 staartgeraamte bij de haring en de sprot, verloochent de elft ook in dit 

 onderdeel haar verwantschap met de andere soorten van het geslacht Clupea 

 niet: elk beenstuk van eenig exemplaar der eene species heeft zijn vertegen- 

 woordiger bij exemplaren der andere soorten van hetzelfde geslacht. Zeer op- 

 vallend is echter het verschil in plaatsing van den bovensten boog van den 

 gewoonlijk als „ laatsten" beschouwden wervel. Zit deze bij de haring en de 

 sprot juist boven of nog even voor de plaats waar de chorda zich ombuigt, 

 zoo heeft hij zich bij de elft verder naar achteren verplaatst en zit dus bij 

 deze soort (evenals bij de zoo na verwante fint) zeer beslist tegen het naar 

 boven gekeerde gedeelte van de chorda aan. Evenals bij de andere soorten 

 van dit geslacht is het doornsgewijze uitsteeksel van dezen boog rudimentair 

 geworden; daarentegen functioneert de boog als zoodanig, want het achterste 

 gedeelte van het ruggemerg gaat door dezen boog heen. 



