77 



HOOFDSTUK I. 

 Eigen ouderzoekiugeu. 



1 . Tiipaia. 



Vóór ik overga tot de Müllersche gang zelve, moet ik eerst 

 met een enkel vroorci over het proximale deel van het Wolffsche 

 lichaam in het algemeen spreken. Wat ik hierover zeg, kan als 

 voor alle onderzochte Insectivoren geldend worden beschouwd, 

 daar zij slechts in zeer ondergeschikte punten onderling ver- 

 schillen. 



Gaan we uit van het bekende »Zwerchfellbandchen der ürniere", 

 dan vinden we distaalwaarts gaande , zoodra dit op dwarse door- 

 snede zijn verbinding met den ventralen lichaamswand heeft op- 

 gegeven , het als een vrij lange streng , uit bindweefsel bestaande , 

 vrij in de lichaamsholte hangen en alleen aan zijn dorsale uiteinde 

 bevestigd aan den achtersten lichaamswand, juist op de plaats, 

 waar de in jonge stadia zeer groote Vena cardinalis ligt. Gaan 

 we uu voort in distale richting te onderzoeken , dan zien we die 

 streng , korter en tegelijk breeder wordend , geleidelijk in het 

 Wolffsche lichaam overgaan. De grootere breedte wordt namelijk 

 daardoor veroorzaakt , dat de Vena cardiualis meer ventraalwaarts 

 komt en eerst voor een deel, later geheel wordt opgenomen in 

 het aldus gevormde op doorsnede driehoekige lichaam. Fig. 1 

 (ontleend aan een embryo , waar nog geen spoor van de Müller- 

 sche gang aanwezig was) doet den vorm kennen van genoemd 

 lichaam. Men ziet, hoe het bijna geheel wordt ingenomen door 

 het bloedvat, slechts door een weinig bindweefsel gescheiden van 

 het epithelium. Dit lichaam heeft dus twee vrije zijden, één hori- 

 zontale, die ventraal, één verticale, die lateraal gericht is, ter- 

 wijl men zich de derde zou kunnen denken als raaklijn aan de 

 mediaal en een weinig dorsaal gelegen aorta. Deze zeer eenvou- 

 dicre vorm van het voorste uiteinde vau het Wolffsche lichaam 

 der Insectivoren — bij de meeste dieren , althans de overige door 



