78 



mij onderzochte , is het meer gecompliceerd — berust alleen 

 daarop, dat het »Zwerchfellbandchen" zich juist aanhecht aan den 

 latero-ventraal gerichten scherpen kant van het Wolffsche lichaam. 

 Begeeft men zich nog meer distaalwaarts , dan ziet men de V. car- 

 dinalis kleiner worden , het Wolffsche lichaam daarentegen groo- 

 ter en meer en meer gevuld met een groot aantal , in allerlei 

 richtingen doorsneden kanaaltjes. De plaats, waar het eerste 

 kanaaltje verschgnt, varieert vrij sterk; nadat echter over eenige 

 doorsneden hier en daar enkele verspreid zijn aangetroffen , ziet 

 men er weldra een , dat juist in de laterale punt van het Wolff- 

 sche lichaam , vlak ouder het peritoneaal-epithelium ligt. Dit is 

 de Wolffsche gang, die vandaar af steeds op dezelfde plaats ge- 

 vonden wordt, of, als in latere stadia door sterkere ontwikkeling 

 van het Wolffsche lichaam die scherpe kant meer en meer afgcr 

 rond en niet meer te herkennen is, aan de laterale zijde toch 

 altgd op een. daarmee overeenkomstige plaats aanwezig is. 



Van groot belang is de verhouding van het epithelium , dat 

 het Wolffsche lichaam bekleedt. Terwijl de geheele peritoneaal- 

 holte is voorzien van een plat epithelium en eveneens het grootste 

 deel van het Wolffsche lichaam, vindt men (fig. 1) in het proxi- 

 male deel van het Wolffsche lichaam , dat de latero-ventraal uit- 

 stekende punt en over zekere uitgestrektheid ook de aangrenzende 

 zijden van een veel dikker epithelium zijn voorzien. Men ziet 

 ook, dat dit verdikt epithelium aan de ventrale en aan de late- 

 rale zijde een verschillend karakter heeft. Aan de ventrale zijde 

 toch bestaat het uit meerdere lagen van cellen, die ongeveer 

 cubisch zijn en vrij veel kleurstof opnemen : daardoor herkent 

 men ook bij zwakke vergrooting dit als een donkeren epithelium- 

 band. Geheel anders ziet het epithelium aan de laterale zijde er 

 uit (fig. 1). Het bestaat slechts uit één laag cellen , die echter zeer 

 hoog zijn, en daar nu de kernen alle vlak bij het vrije opper- 

 vlak zijn gelegen en de cellen zoo goed als geen kleurstof opne- 

 men , ziet men bij zwakke vergrootiug niets van deze epithelium- 

 verdikking, die by sterke vergrooting alleen te constateeren is, 

 doordat men een zeer fijne, doch scherpe grenslijn vindt tusschen 



