87 



3. De beide oorsproukelijke opeuingeu zijn met elkaar ver- 

 smolten , welke versmelting zich van het ostium uit reeds 

 heeft voortgezet op het proximale deel der beide celstrengen, 

 resp. buizen. En eindelijk , wat we eerst eenvoudigheidshalve 

 binten beschouwing lieten : 



4. Elk dier 2 buizen vertoont over eenige doorsneden een 

 deeling in tweeën , waarschijnlijk het overblijfsel van een 

 oorspronkelijken aanleg van 4 ostia, die zeer spoedig na 

 hun optreden twee aan twee zijn versmolten. 



Over één punt echter moet ik nog enkele opmerkingen maken. 

 Men zou geneigd zyn te denken, dat het gemeenschappelijk deel 

 der trechteropeningen van fig. 28 ontstaan was door een intrek- 

 king van het geheel, zoodat de punten a', 6', c', d' overeen- 

 kwamen met a, 6, c, d^ van fig. 27. Dit is echter niet het 

 geval , want dan zou elk der inzinkingen van fig. 27 kleiner 

 geworden zijn. De gemeenschappelijke uitmonding moet dus zijn 

 ontstaan door versmelting der twee vroeger gescheiden inzinkingen , 

 d. i. door verdwijnen of uiteendringen van het tusschenliggend 

 weefsel. Inderdaad komt dan ook de afstand der punten a qu d 

 van stad, C bijna volkomen overeen met den afstand der randen 

 van het ostium van stad. D. Deze laatste is slechts iets korter; 

 er heeft dus een zekere samendrukking in de lengterichting plaats 

 gehad en deze was het ook, die de ligging der tweede inzinking, 

 die eerst dorsaal gericht was , aldus veranderde , dat haar blinde 

 uiteinde naar beneden werd gekeerd. 



Rechts. 



Behalve de twee gewoonlijk tot ontwikkeling komende celstrengen, 

 was hier ook van uit een derde inzinking een celmassa naar bin- 

 nen gewoekerd , die echter toch door haar geringen omvang en 

 doordat zij geen lumen had , haar rudimentair karakter verraadde. 

 Deze derde celstreng stond in verband met het peritoneaal -epi- 

 thelium in een doorsnede, lager dan die, waarin ze met de tweede 

 celstreng samenhing , waaruit dus bleek , dat deze dorsaal- maar 

 tegelyk ook proximaalwaarts was gewoekerd. We hadden hier 

 dus drie celstrengen, waarvan de middelste recht naar achteren 



