93 



de plaats, waar de mediale richting voor de ventrale zal worden 

 verwisseld; terwijl rechts (fig. 33) de gang weer iets verder is, 

 u. 1. voorbij dit punt en nog slechts enkele doorsneden boven de 

 uitmonding in den sinus urogeuitalis. Beginnen we met fig. 32 , 

 dan vinden we daar het einde van de Müllersche gang geheel 

 vrij , zonder eenig verband met de Wolffsche. Gaan we nu naar 

 fig. 31 (één doorsnede hooger) dan blijkt, dat de Müllersche gang 

 hier niet geheel vrij ligt. De vraag is hier al dadelijk: waar is 

 hier eigeulijk de grens tusschen beide gangen ? Men ziet boven 

 de Wolösche gang een langwerpige spleet, waar geen kernen 

 liggen en men zou misschien geneigd zijn deze als de grens op 

 te vatten , die slechts aan de beide uiteinden is afgebroken door 

 enkele kernen, die de Wolfische en Müllersche gang met elkaar 

 verbinden. Ik ben echter door vergelijking van vele dergelijke 

 beelden, zoowel van Tupaia als van de andere Insectivoren, tot 

 een geheel andere interpretatie gekomen. Die spleet van fig. 31 



— een eigenlijke spleet is het niet, het is slechts een smalle 

 strook, waar geen kernen liggen — is het begin van het lumen 

 van de Müllersche gang. Wat onmiddellijk ventraal daarvan ligt 



— die lange volkomen regelmatige rij kernen — vormt dus den 

 gemeenschappelijken wand der beide gangen , die dan ook aan 

 beide zijden onafgebroken te vervolgen is in de aanliggende wan- 

 den dier twee. Keeren we thans tot fig. 32 terug, dan wordt 

 het ons duidelijk , dat die enkele cellen van de Müllersche gang, 

 die daar nog te zien zijn, niet met de Wolffsche, samenhangen. 

 Ze zijn de voortzetting van die, welke in fig. 31 den naar het 

 peritoneaal-epithelium gekeerden wand van de Müllersche gang 

 vormden, ze zijn zelfstandig door deeling dier cellen naar bene- 

 den gewoekerd , om eerst daarna met behulp van cellen , die nu 

 verder door de Wolffsche gang zullen worden geleverd , de Mül- 

 lersche gang samen te stellen. In fig. 33, aan de rechterzijde ont- 

 leend, is de Müllersche gang voorgesteld , enkele doorsneden boven 

 haar einde. Men ziet hier reeds duidelijk den aanleg van het 

 lumen , niet zoo zeer als opening , dan wel door de rangschikking 

 der cellen ; men ziet verder, hoe de mediale wand van de Mül- 



