97 



Begon men bij een iets jonger embryo zijn onderzoek aan het 

 proximale uiteinde van het Wolffsche lichaam , dan kwam men 

 weldra aan een doorsnede , waar een sterke woekering naar binnen 

 drong — deze woekering bevond zich als in het vorige stadium 

 op de punt van het Wolffsche lichaam. Op de volgende doorsnede 

 echter zag men een inzinking van het verdikte epithelium — het 

 zich vormende lumeu — meer mediaal gelegen. Vervolgens de 

 tweede woekering weer op de punt , de daarby behoorende con- 

 caviteit van het epithelium weer meer mediaal. De twee inzin- 

 kingen liggen hier dus schuin , nl. van boven lateraal , naar be- 

 neden mediaal verloopend. Het gevolg hiervan ziet men in de 

 figg. 34, 35 en 36. De beide trechteropeuingen zijn grooter ge- 

 worden , doch daar hun lengteassen niet meer in eikaars verlengde 

 vallen, zijn ze bij die vergrooting gedeeltelijk naast elkaar komen 

 te liggen , zooals fig. 34 doet zien. Men ziet hier twee trechter- 

 openingen , waaraan door vergelijking met de volgende doorsneden 

 duidelijk te zien is, welke oorspronkelijk de proximale geweest 

 is. In fig. 35 toch is het lumen van de mediale al niet meer ge- 

 troffen , terwijl dat van de laterale nog dieper is dan in fig. 34. 

 De laterale is dus de oorspronkelijke tweede , wat ook zoo zijn 

 moest, volgens de richting hunner lengteassen. In fig. 36 vindt 

 men als voortzetting der eerste (mediale) nog slechts een kleine 

 celgroep , terwijl de tweede door een veel grootere wordt gerepre- 

 senteerd, die echter nu ook reeds door een vrij scherpe grenslijn 

 van het onderliggend epithelium wordt gescheiden. 



Deze gewijzigde ligging der beide ostia ten opzichte van elkaar 

 heeft ten gevolge , dat de versmelting veel vroeger tot stand komt 

 dan bij Tupaia , zoodat men by weinig oudere embryonen reeds 

 geen spoor meer van 2 ostia vindt. Echter komen ook hier va- 

 riaties voor. Bij één van twee embryonen van volkomen dezelfde ont- 

 wikkeling vond ik aan beide zijden, wat ik hier beschreef, bij 

 het andere vond ik dit alleen links (hiernaar is geteekend), terwijl 

 rechts de beide ostia nog onder elkaar lagen. Een dergelijke af- 

 wijking geeft natuurlijk aanleiding tot een later versmelten der 

 ostia , en hieruit meen ik te moeten verklaren , dat ik eens bij 



