99 



eerste celstreng bijua volmaakt dorsaal van de tweede lag , ziet meu 

 hier de buis, die het meest proximaal uitmondt, d. i. dus de eerste , 

 bijna geheel lateraal van de tweede gelegen. In de volgende door- 

 sneden komen do twee buizen dichter en dichter bij elkaar, tot ze 

 eindelijk met elkaar versmelten (fig. 39). Hier ziet men nu ook 

 de Wolffsche gang vlak tegen de Müllersche gang gelegen. Wel 

 is de grens tusschen de beide gangen nog volmaakt scherp , doch 

 wanneer men let op de holte, die door retractie van het omlig- 

 gende weefsel om de beide gangen is ontstaan, dan blijkt toch 

 uit dit onmiddellijk tegen elkaar liggen reeds iets van den sa- 

 menhang, die in de volgende doorsneden nog duidelijker wordt. 

 Meu ziet daar namelijk de cellen , die het uiteinde van de Mül- 

 lersche gang vormen , meestal van de Wolffsche gang , waartegen 

 zij lageu , losgescheurd , zoodat daardoor een defect in den wand 

 van de Wolffsche gang is ontstaan. Fig. 40 toont daardoor dui- 

 delijk, hoe minstens één der cellen van het ventrale deel van de 

 Müllersche gang tot den wand der Wolffsche behoorde. Eu in 

 alle volgende figuren dezer serie is op dezelfde manier te zien , 

 hoe men hier niet meer spreken kan van twee gangen , doch beter 

 van een Wolffsche gang , wier wand locale verdikkingen vertoont, 

 die voor een deel reeds bezig zijn , zich los te maken , om de 

 Müllersche gang te gaan vormen. Figg. 42 en 43 toonen dit wel 

 het duidelijkst van alle. Bezien we figg. 39 — 43 in verband met 

 elkaar, dan is het ook niet moeielijk zich een idee te vormen 

 omtrent de grootte van het aandeel, dat de Wolffsche gang heeft 

 aan de vorming der Müllersche. In fig. 43 wordt de Müllersche 

 gang gerepresenteerd door twee cellen , die wel losgescheurd zijn van 

 de Wolffsche gang, doch die door hun ligging juist tegenover 

 een defect in den wand van de Wolffsche gang hun afkomst op 

 het duidelijkst bewijzen. In fig. 42 vindt men op dezelfde plaats 

 drie cellen gelegen en weer ziet men tegenover hen iets ontbreken 

 aan de Wolffsche gang. In diezelfde teekening vindt men wat 

 hooger een locale woekering in den wand van de Wolffsche 

 gang, blijkbaar het einde van de meest dorsaal gelegen celgroep 

 van fio-CT. 41 en 40. Men ziet dus uit deze beschouwing, dat de 



