108 



toeval afhangen ; ik kan ten minste geen reden vinden , waarom 

 een bepaald punt de voorkeur zou verdienen. 



Doch ik heb nog niet beschreven , hoe bij dit embryo de Mül- 

 lersche gang eindigt. Rechts ligt ze tegen de Wolffsche gang 

 aan en gaat zonder scherpe grens daarin over; echter is het ver- 

 band hier volstrekt niet zoo innig als bij embryo D en het is 

 zeker , dat hier de Müllersche gang slechts voor een klein deel 

 ten koste van de Wolffsche groeit. Links daarentegen werd het 

 einde van de Müllersche gang zonder eenig verband met de 

 Wolffsche gevonden. 



Dit feit , dat me eerst zeer vreemd voorkwam , gaf me aanlei- 

 ding, om meerdere embryonen van dit stadium te onderzoeken. 

 Bij één daarvan vond ik aan beide zijden de Müllersche gang 

 zeer duidelijk met de Wolffsche samenhangend, ongeveer als bij 

 het beschreven embryo rechts werd gevonden. Bij twee andere, die 

 beide iets ouder waren, vond ik het twijfelachtig, of er verband 

 tusschen beide gangen bestond of niet ; uitsluiten kon ik het hier 

 niet, doch zeker was het, dat, zoo de Wolffsche gang hier nog 

 aandeel had aan de vorming der Müllersche , dit aandeel uiterst 

 gering moest zijn. 



Ik ga thans dadelijk over tot de beschrijving van een veel 

 ouder embryo, na nog even opgemerkt te hebben, dat ook bij 

 Erinaceus eene geringe verplaatsing van het ostium abdominale 

 naar voren , zooals bij Tupaia en Talpa , plaats vond. 



Embryo G. 



Het einde van de Müllersche gang bevindt zich hier dicht bij 

 den Sinus urogenitalis. 



De afbeelding (fig. 62), die het einde van de Müllersche gang 

 aan de rechterzijde voorstelt , even boven de plaats , waar de 

 Wolffsche gangen zich mediaalwaarts wenden , om dan naast 

 elkaar in ventrale richting naar den Sinus arogenitalis zich te 

 begeven , doet zien , hoe het eiude van de Müllersche gang , spits 

 toeloopend , ligt ingeklemd tusschen het peritoneaal-epithelium en 

 de Wolffsche gang. De soliede celstreng, die het einde van de 



