114 



doch dat dit aandeel in elk geval niet onbelangrijk is, volgt uit 

 een dergelijk beeld onmiddellijk. 



Embryo G. 



De bijbehoorende fig. 65 stelt het einde van de Müllersche 

 gang der linkerzijde voor, dat zich daar bevindt, waar de Wolff- 

 sche gang uit haar volkomen mediale richting begint ventraal- 

 waarts om te buigen , om die van de andere zyde te naderen ; 

 dus zeer dicht bij den sinus urogenitalis. De Müllersche gang is 

 hier een soliede celstreng zonder eenig spoor van een lumen — ■ 

 tenzij men de kleine ruimte in het linker (prpximale) deel van 

 de Müllersche gang als zoodanig wil opvatten — en door een 

 spleet van de WolÊEsche gang gescheiden. Deze spleet is een 

 kunstproduct en we mogen gerust aannemen , dat de Müllersche 

 gang onmiddellijk tegen de Wolffsche gang heeft aangelegen. Toch 

 ziet men dadelijk, dat er hier geen sprake van zijn kan, dat het 

 materiaal voor de Müllersche gang hier voor een eeuigszins be- 

 langrijk deel door de Wolffsche gang zou worden geleverd. Dat 

 echter ook hier de Müllersche gang niet geheel zelfstandig groeit, 

 schijnt te volgen uit de ligging van een kern , tot de Müllersche 

 gang behoorènd , die naar beneden uitpuilt en juist gelegen is 

 tegenover een daarmee overeenkomstige verdieping in den wand 

 van de Wolfi'sche gang. 



Ook voor Sorex stellen we dus het feit vast , dat van voren 

 naar achteren de samenhang tusschen de beide gangen afneemt ^). 



5. Homo. 



Dit embryo stond tusschen n^. 11 en n». 12 uit His' » Ana- 

 tomie menschlicher Embryonen". Het geleek echter het meest op 

 n". 12 en was slechts weinig jonger dan dit. 



Zooals ik reeds zeide in mijn Inleiding, was bij dit embryo 

 nog niets van de Müllersche gang te vinden. Het is dan ook 



1) Opvallend is nog het verschil in grootte der kernen bij deze twee Sorex-embryo- 

 nen. Bij het oudere zijn de kernen gemiddeld ongeveer twee maal zoo groot. 



