127 



Met zekerheid kuuiien we dus bij de witte muis vaststellen: 



1. Dat het ostium ubdomiuale (met het zich daaraan aanslui- 

 tend horizontale stuk van de Müllersche gang) en de geheele 

 overige Müllersche gang zich geheel onafhankelijk van elkaar 

 ontwikkelen. 



2. Dat het verticale stuk van de Müllersche gang bij de witte 

 muis ongeveer in denzelfden tijd wordt aangelegd als het 

 ostium abdominale van de Müllersche gang der Insectivoren. 



3. Dat het ostium abdominale der witte muis veel later wordt 

 aangelegd dan dat der Insectivoren '). 



Verder volgt uit die feiten nog met waarschijnlijkheid : 



4. Dat het verticale stuk van de Müllersche gang bij de witte 

 muis ontstaat van uit het peritoneaal-epithelium , zonder 

 daarmee in verband te blijven , dus uit een rudimentair 

 ostium , zooals dit bij Erinaceus werd gevonden. 



De vraag blijft nu nog over, hoe het verticale stuk van de 

 Müllersche gang verder groeit. 



Dit is te zien in de figg. 73, 74 en 75. In fig. 73 zien we, 

 hoe de mediale wand van de Müllersche gang schynt te ontbre- 

 ken , of ten minste niet zoo volledig is gevormd als de laterale, 

 die reeds een vrij aanzienlijke dikte heeft. Dergelijke beelden ziet 

 men op verschillende doorsneden achter elkaar. 



Het is dus duidelijk, dat de mediale wand later wordt gevormd 

 dan de laterale en dit feit moet zonder twijfel worden verklaard 

 door de verschillende wijze, waarop zij ontstaan. Ook hier moet 

 men weer aannemen, dat uit het onderste deel der reeds gevormde 

 Müllersche gang cellen naar beneden woekeren langs de Wolff- 

 sche gang en dat daarna uit den wand der Wolffsche gang het 

 nog ontbrekende deel wordt geleverd ; aldus ontstaat de laterale 

 wand van de Müllersche gang in hoofdzaak weer door woekering 

 harer eigen cellen , de mediale wand uit de Wolffsche gang. 



1) Dit is weer afc;eleid uit een vergelijking van de Müllersche gang en haar ostium 

 bij embryonen van Insectivoren en witte muis, bij wie de lichaamsvorm, extremiteiten 

 en nier ongeveer gelijke ontwikkelingsstadia representeerden. De opgaven omtrent vin- 

 gers en nier bewijzen dit ook. 



