130 



HOOFDSTUK IL 



Theoretisch (xedeelte. 



Beteekenis der meerdere Ostia. 



Wanaeer men zich de vraag stelt, wat de beteekenis der meer- 

 dere ostia is , dan is er niet heel veel keus. 



Of het zijn onregelmatigheden; of het proximale deel der Mül- 

 lersche gang moet als voornier worden opgevat ; of men moet 

 erkennen , dat men het niet weet. Onregelmatigheden komen 

 misschien in grooten getale voor, doch de drie ostia der kip- 

 embryonen van Balfour en Sedgwick en de twee of drie van 

 Tupaia, door mij beschreven, behooren daartoe niet. 



Balfour en Sedgwick (3) waren de eersten , die bij de zich 

 ontwikkelende Müllersche gang meer dan één ostium vonden en 

 zij gaven er dadelijk de verklaring aan, dat deze drie samen het 

 rudiment der voornier voorstelden, dat zich overeenkomstig haar 

 gewijzigde functie naar achteren had verplaatst. Hun voornaamste 

 argument was het feit, dat bij de Selachiërs de trechteropening 

 van de voorniergang tot ostium abdominale van de Müllersche 

 gang werd en in aansluiting daaraan het proximale stuk van 

 de voorniergang ongedeeld in de Müllersche gang overging. 



Deze theorie is door de meeste onderzoekers weinig gewaardeerd. 

 Hertwig en van Wijhe betoonen weer hun ingenomenheid , zij 

 het ook met reserve; doch de meeste anderen vinden die ver- 

 klaring niet zeer waarschijnlijk, omdat bij andere kip-embryonen 

 één, twee of een nog ander aantal ostia werden gevonden. Daar- 

 mee echter wordt het feit , door de beide Engelschen meegedeeld, 

 niet omgestooten. 



Is hun opvatting juist, zijn die meerdere ostia inderdaad ho- 

 moloog met de trechteropeningen van de voornier, dan is het a 

 priori waarschijnlijk, dat het aantal dier ostia, die toch bestemd 

 zijn met elkaar te versmelten , in de phylogenie langzamerhand 



