133 



ligt zoo dicht tegen het peritoueaal-epithelium , dat er geen 

 plaats is voor een uitbreiding in dorsale richting. 



De ontwikkeling van het proximale deel van de Müllersche 

 gang. zoowel bij Tupaia — en .natuurlijk geldt dit ook voor 

 Talpa en Erinaceus, al zijn daar dan ook eenige wijzigingen op- 

 getreden — als bij Balfour's kippen , stemt dus geheel overeen 

 met de ontwikkeling van de voornier bij lagere vormen. 



Een tweede argument voor de homologie dezer twee wordt ge- 

 leverd door de proximaal van de ostia soms voorkomende, klei- 

 nere epithelium-woekeringen, (Tupaia E figg. 21 — 23 en Talpa B , 

 beschreven doch niet geteekend) die ten eerste door hun plaats 

 en vorm veel overeenkomst vertoouen met de woekeringen, die 

 tot trechter zullen worden, (behalve dat ze wat kleiner zijn) 

 en ten tweede oogenblikkelijk als voornierkanaaltjes — namelijk 

 door hun samenhang met het peritoneaal-epithelium , soms zelfs 

 door de aanduiding van een lumen , dat met de peritoneaal-holte 

 communiceert — moeten worden opgevat. Zetten we daarbij 

 nog eens op den voorgrond , dat ik dergelyke rudimentaire 

 kanaaltjes nooit aantrof, vóórdat de ostia van de Müllersche 

 gang duidelijk waren, dat ze dus, wanneer ze voorkomen , tegelijk 

 met deze ontstaan, dan is dit zeker een tweede argument, niet 

 minder sterk dan het eerste , vóór de meening der beide Engel- 

 sche onderzoekers. 



Dezelfde beteekenis moet ik toekennen aan het kanaaltje , dat 

 in fig. 26 van Tupaia E een verbinding vormt tusschen het 

 ostium van de Müllersche gang en de Wolffsche gang. Het is 

 w^aar, ik vond dergelijke kanaaltjes of rudimenten er van slechts 

 enkele malen , doch , wanneer men bedenkt , dat , wanneer een 

 dergelijk kanaaltje aanwezig was, het zich altijd juist daar be- 

 vond, waar zich uit het verdikte epithelium het ostium der Mül- 

 lersche gang ging vormen , dan krijgen die enkele waarnemingen 

 toch beteekenis. 



Laten we thans zien , of er bezwaren tegen deze homologie 

 bestaan. 



De meeste onderzoekers voeren als bezwaar tegen de hypothese 



