152 



er voor, dat zij ondanks het physiologisclie verscliil , ondanks het 

 verschil in aanzien , toch als een morphologisch geheel moeten 

 worden opgevat, en het schijnt me toe, dat dat bleeke epithe- 

 lium een overblijfsel is van een vroeger grootere uitbreiding der 

 epithelium-verdikking, die hetzelfde te doen had, nl. den aanleg 

 van de voornier te leveren , wat thans slechts aan een deel daar- 

 van is opgedragen. 



Ook dit zou ik dus willen opvatten als een bewijs , dat het 

 gevormd wordende proximale deel van de Müllersche gang slechts 

 het rudiment voorstelt van een orgaan , dat vroeger grootere af- 

 metingen vertoonde. 



Het overige deel der Müllersche gang. 



In de eerste plaats stelde ik vast, dat bij alle onderzochte die- 

 ren de Wolfifsche gang deel nam aan de vorming der Müllersche, 

 zij het dan ook , dat dit verband tusschen de beide gangen bij 

 het eene genus veel duidelijker voor den dag kwam dan bij het 

 andere , zoodat zelfs voor het konijn slechts ééns en dan nog 

 wel een zeer gering verband kon worden aangetoond. 



Laten we nu eens zien , wat de litteratuur hieromtrent oplevert. 



Bij Selachiërs ontstaat dit deel van de Müllersche gang geheel 

 uit de voorniergang (Semper , Balfour , Hoffmann). 



Bij Amphibiën is het verschillend. 



De Müllersche gang der ürodelen (Salamandra) wordt als een 

 soliede celslreng over haar geheele lengte uit de voorniergang 

 afgescheiden (Fürbringer, Hoffmann). 



Voor eenige Anuren toonde Hoffmann (15) aan, hoe het voorste 

 deel van de Müllersche gang (uitgezonderd dat deel, dat na de 

 vorming van het ostium nog uit het peritoneaal-epithelium ont- 

 staat; dit is afgehandeld) werd afgespleten uit de Wolffsche gang, 

 terwijl het veel grootere achterste deel geen verband met de 

 Wolffsche gang vertoonde, doch zelfstandig distaalwaarts groeide. 



Wel is deze bewering door Macbride tegengesproken , doch 



