164 



dat hij hier met een bloedvat te doen had, niet zeker durft uit- 

 sluiten. Dit mogen wij dus ter zijde laten. 



Waldeyer (37) beschrijft bij de kip, hoe de Müllersche gang 

 over haar geheele lengte uit het peritoneaal-epitheliura wordt ge- 

 vormd en • — geeft een zeer duidelijke afbeelding. Deze bewering 

 is door niemand bevestigd, en als op zich zelf staand schijnt zij 

 meer en meer vergeten te worden; de een meent dit, de ander 

 dat, doch ik heb nergens een goede verklaring gevonden van 

 de wijze, waarop het z.g. kunstproduct, dat in deze afbeelding 

 te zien is, moet zijn ontstaan. Ook ik weet dat niet aan te geven 

 en geloof dus, ook met deze afbeelding rekening te moeten houden. 



Bovendien, is die waarneming wel zoo alleenstaand als het 

 schgnt? 



Het resultaat van Balfour en Sedgwick was ook afwijkend van 

 dat van alle andere onderzoekers en bleek ten slotte toch zeer 

 betrouwbaar en merkwaardig en was niet meer alleenstaand , zoo- 

 dra men wat verder keek dan bij de kip alleen. 



Bij verschillende dieren heeft men dergelijke verhoudingen be- 

 schreven als Waldeyer bij de kip. 



Hoffmann ziet bij Anuren het onderste deel van de Müllersche 

 gang , dat geen verband meer vertoont met de Wolffsche gang , 

 zeer dicht tegen het peritoneaal-epithelium aanliggen en meent 

 ook, dat het daaruit ontstaat; durft het echter niet zeker te 

 beslissen. 



Macbride (24) laat zich stelliger uit en beschrijft hoe bij de 

 »Frog" de geheele Müllersche gang uit het peritoneaal-epithelium 

 wordt gevormd. 



Amann (1) neemt ook voor het schaap aan , dat ten minste 

 hier en daar het peritoneaal-epithelium deel heeft aan de vor- 

 ming der Müllersche gang. 



Wiedersheim (38) schrijft op bl. 463: »Wahrend sein cau- 

 »dales Wachsthum auf eine Zellproliferation zurück zu führen ist, 

 »welche bei Cheloniern (ausschliesslich V) von dem peritonealen 

 »Epithel der Tubenfalte ausgeht." 



Zien we nu echter naar fig. 33, dan blijkt, dat dit voort- 



