166 



bij het eene dier het uit de Wolfïsche gang ontstaande deel vrij 

 plotseling overgaat in het van het peritoneaal-epithelium afkom- 

 stige (Hofifmann's Anuren) , terwijl bij andere dieren de onaf- 

 hankelijke ontwikkeling der Müllersche gang lang blijft bestaan 

 (Reptiliën) kan geen bezwaar tegen deze voorstelling zijn. 



Er is in dit laatste nog veel onzekers en misschien zal het 

 later blijken , eenigszins anders te zijn , dan ik het mij voorstelde. 



Gebruikte ik voor mgn beschouwingen over andere punten 

 alleen vaststaande feiten, hier moest ik me tevreden stellen met 

 de halve waarnemingen van Wiedersheira en Amann , om daaraan 

 een overgang te ontleenen van de zelfstandig groeiende Müller- 

 sche gang naar die, welke geheel uit het peritoneaal-epithelium 

 ontstaat (Macbride). 



Doch al moge het ook blijken , dat in deze hypothese een wij- 

 ziging .zal moeten worden gebracht, het kan toch nooit kwaad, 

 dat ieder onderzoeker neerschrijft, wat hem waarschijnlijk of zelfs 

 maar mogelijk toeschynt, mits hij » waarneming" en » verklaring", 

 »feiten" en » theorieën" scherp uiteenhoudt, zooals ik gepoogd 

 heb te doen. 



Het gelukt toch vooral dan , nieuwe feiten te vinden , wanneer 

 men die op grond van een theorie, gebaseerd op reeds bekende 

 feiten , heeft verwacht. 



Ik zelf heb dit ondervonden en zou veel over het hoofd hebben 

 gezien, als ik het niet van te voren waarschijnlijk had geacht 

 en er dus in een bepaalde richting naar had gezocht. Dit is juist, 

 wat ik een geleerde eens hoorde zeggen : 



»Man sieht nur das, was man zuvor mit seinem geistigen Auge 

 » gesehen bat." 



NASCHRIFT. 



Deze verhandeling werd oorspronkelijk geschreven als antwoord 

 op een door de Faculteit der Geneeskupde te Groningen uitge- 



