167 



schreven prijsvraag. Het was mij een groote voldoening in Juni 

 1893 te vernemen , dat dit antwoord door genoemde Faculteit 

 der bekroning was waardig gekeurd. 



Mijn proefschrift is in inhoud volkomen hetzelfde gebleven; 

 in den vorm heb ik vele veranderingen gebracht, die mij verbe- 

 teringen toeschijnen en die, naar het mij voorkomt, ook kunnen 

 bijdragen tot het aannemelijk maken van sommige mijner theore- 

 tische beschouwingen , die ik in het antwoord op de prijsvraag 

 misschien niet in gelukkigen vorm gegoten heb. 



Aldus hoop ik, dat het mij gelukt zijn zal, overal duidelijk te 

 zijn, wat ik blijkens het voordeel" der Groniogsche Faculteit in 

 mijn oorspronkelijk stuk niet altijd schijn te zyn geweest. Het zij 

 my daarom vergund omtrent enkele bezwaren , die de Faculteit 

 tegen sommige mijner beschouwingen maakte, een enkel woord 

 ter opheldering hieraan toe te voegen. 



Het zou kunnen schijnen, dat ik te ver ga, wanneer ik de 

 stelling uitspreek: »men mag geen resultaat van eenig onderzoeker 

 wantrouwen , zoolang men niet de bron der fout kan aanwijzen." 

 Ik meen intusschen , dat deze stelling, op p. 157 afgedrukt, wel te 

 verdedigen is in het verband , waarin zij staat. De uitdrukking komt 

 mij zelf thans minder gelukkig voor, doch de bedoeling (nl. dat 

 men geen waarneming mag wantrouwen , tenzij in de wgze , waarop 

 die waarneming wordt meegedeeld , een reden voor dat wantrouwen 

 is aan te wijzen, m. a. w. dat het niet geoorloofd is, aan de juist- 

 heid van een waarneming te twijfelen, alleen, omdat zij niet 

 overeen te brengen schijnt met een bepaalde theorie) is , dunkt 

 mij , wel duidelijk , wanneer ik die woorden met eenigen nadruk 

 voorhoud aan Minot, die bij het maken zijner gevolgtrekkingen 

 de uitkomsten van Balfour en Sedgwick , Fürbringer en Hofïmann 

 over het hoofd ziet, zonder daarvoor reden te geven. Hier worden 

 dus waarnemingen van vier onderzoekers, die hun sporen als 

 > waarnemer" hebben verdiend en die als steun voor de door hen 

 medegedeelde feiten bovendien zeer duidelijke teekeningen geven, 

 als niet bestaande (of als den schrijver onbekend?) ter zijde ge- 

 laten. In deze wijze van handelen staat Minot niet alleen; ik 



11 



