186 



»Bii de Selachiërs ontstaat de Müllersche gang uit de oernier- 

 gaug. Deze namelijk verwijdt zich , krijgt op de doorsnede een 

 ovalen vorm en vertoont dan in hare dorsale en ventrale helft 

 een verschillend maaksel. In de dorsale helft monden de oernier- 

 buisjes uit; terwijl van de ventrale helft, die onmiddellijk aan 

 het peritoneaal-epitheel grenst, de wand sterk in dikte toeneemt. 

 Daarop ontstaat tusscheu beide deelen eene afscheiding , die op 

 geringen afstand van het kopuiteinde begint en zich staart- 

 waarts voortzet tot aan de uitmonding in den einddarm. Het 

 dorsale produkt van deze splitsing is de blijvende oer niergang; 

 deze is aanvankelijk wijder en blijft de urinebuisjes opnemen. 

 Ventraal tusschen deze en het epitheel der lichaamsholte ligt de 

 Müllersche gang, die eerst slechts eene geringe holte vertoont, 

 maar later veel wijder wordt. Bij de splitsing behoudt deze laatste 

 het voorste gedeelte van de oorspronkelijke gang geheel ; welk 

 gedeelte als voornier beschreven , door een wimpertrechter in de 

 lichaamsholte uitmondt. Deze trechter wordt het ostium abdo- 

 minale tubae. 



»Van de Kruipende dieren^ Vogels en Zoogdieren ^QVQwAevneQ^iQ 

 onderzoekers aan , dat ze eene dergelijke splitsing niet hebben 

 waargenomen. Naar hunne voorstelling ontstaat hier de Müllersche 

 gang door instulping van het peritoneaal-epitheel geheel zelfstan- 

 dig, onafhankelijk van de oerniergang. 



» Onder deze gegevens zouden de Müllersche gangen van Anam- 

 niën en Amnioten, hoewel ligging, vorm en functie dezelfde zijn, 

 toch geen homologe organen voorstellen , daar zij een verschil- 

 lenden ontwikkelingsgang volgen. 



» Nu zijn echter enkele onderzoekers (Balfour en Sedgwick) tot 

 een resultaat gekomen , meer overeenstemmend met hetgeen van 

 de Selachiërs bekend is. Zij onderscheiden aan de Müllersche 

 gang bij de Vogels eveneens eene voorste afdeeling , die door in- 

 stulping van het peritoneaal-epitheel ontstaat en die zij als » voor- 

 nier" beschouwen , en een veel langer achterst gedeelte , dat door 

 splitsing van den wand van de segmeutaalgang gevormd wordt. 



» Doch deze waarnemingen hebben latere onderzoekers niet kun- 



